Ik werkte voor de NAU altijd in 3D, nu werd het tijd om door verdieping meer  mijn eigen lijn te ontwikkelen. Kenmerkend  voor mijn werk was en bleef mijn eigen lichaam en mijn omgeving.
Ik voelde mij er thuis bij gelijkgestemden en vond (vind) het erg inspirerend om ieders unieke werk te zien. Ik zag tekeningen met letters, op doek geschilderde snoepjes, gevouwen objecten van tassen, zelfgemaakte bioplastics, verzamelde data van de huisvlieg, etc etc. Ik zelf gebruikte klei, textiel, gaas, gips en…..papier.
Het was voor mij een speeltuin. Ik ging dan op pad door het gebouw en maakte (mede door de tijdsdruk) spelend mijn werk. Later ontdekte ik dat spelen mijn werk beter zou gaan maken. Niet zoveel denken maar doen.

Door korte filmpjes kon ik directer en spontaner zijn. Ik voelde ik mij vrij en probeerde van alles uit; ik filmde mijzelf op de kop, hees mijzelf in panty’s, werkte met scheerschuim, omwikkelde mijn gezicht met elastieken, blies enorme ballonnen op, liet mijzelf door een bevriend kunstenaar op straat filmen met een grote stapel dozen op mijn rug, en ga zo maar door.
Het 3e (+4e) jaar ontwikkelde ik in blijheid steeds meer mijn eigen creatieve vrijheid.

En dan het fenomeen, werkbesprekingen. “Zeg het maar Luck, waar kijken we naar….” Ik was lekker bezig geweest, had er met overtuiging aan gewerkt en was dus zeker van mijn zaak. Maar naast de spitse adviezen kwam er ook een onverwachte invalshoek en altijd die doorvraag-vragen; wat ik nu wilde laten zien. Af en toe hard geconfronteerd, het advies bleef; ga meer spelen. Soms hoorde ik dan de helft niet meer en las de notities pas een week (of twee) later door.
Ik haalde eruit voor mijzelf wat mijn werk verder bracht. Ik ontving met regelmaat complimenten, ga zo door, krachtig, verrassend, men ziet absurdisme, ik zag vooral mijzelf. Je bent wie je bent, ook door steeds een stap verder te gaan boekte ik echt overwinningen op mijzélf.

Mijn onderwerp bleef mijn lichaam in relatie tot de omgeving. Ik reisde via klei langs papieren sculpturen en kwam terecht in (live) performances. Logisch toch? Kunstenaar zijn, is in mijn ogen altijd een vorm van performer zijn.

Heel verfrissend om de reactie van een buitenstaander en ervaren kunstenaar te horen die mijn werk voor het eerst zag!
Door de scriptie kreeg ik het verrassende inzicht (echter niet voor een enkele docent) dat mijn werk meer relatie had met twee kunstenaars die ik niet had besproken en wiens werk ik vóór mijn scriptie bewust vermeed. Ik vond het te licht en absurd, nu zie ik de beeldende raakvlakken. Inzicht gaf ook weer uitzicht ;-).

Ondertussen bleef ik druk in de weer met mijn lichaam en materiaal uit mijn omgeving: stoelen, matrassen, doeken, elastiek, schuim, bloem met water, dozen, een buitenboordmotor. Ik bouwde uiteindelijk hele scenes met achtergronden. Zelf onderdeel zijn van mijn werk, zo geweldig! Ik had vaak een serieus beginpunt maar tijdens het maken en bij de uitkomst heb ik zo vaak om mijzelf gelachen!

5e jaar en de expositie
Het 5e jaar had naar mijn idee een lossere benadering. Dat vond ik erg prettig en had ik ook wel even nodig. Ik merkte dat ik hard gewerkt had. Daarbij was ik in de loop van de NAU zo’n 4x van atelierruimte verhuisd, als een ware kunstnomade. Ik moest even gas terugnemen, pfoe zeg! Maar hierdoor vond ik weer mijn constante; spelend ontdekken, dat maakte dat ‘het’ toch weer vanzelf ging.

De expositie kwam in zicht; taken moesten worden verdeeld, persbericht, flyer, artist statement schrijven, werk insturen, etc.

Ten tijde van het schrijven van dit stuk is het nog enkele weken voor de eindexpositie. Daar heb ik zo veel zin in! Om samen met de groep en voor mij zelf een overzicht met hoogtepunten van al het werk te laten zien!

Mijn dank aan de NAU, de docenten Jos, Annemarie, Jans, Guda, Frans en Roland, al mijn medestudenten en aan mijzelf :-). Ik heb hele mooie ontmoetingen gehad, net als inspirerende reisjes naar Venetie, Berlijn en de excursies. Ik vond het een intensieve, leuke, heel stimulerende, soms confronterende maar boven alles een sublieme ervaring! Ik heb mijn creatieve werkwijze beter leren kennen en geleerd te durven, erop te vertrouwen om spelend en toch met focus mijn eigen werk te maken.

En nu? Een nieuw begin.
“Je weet het niet”

Nu ik aan het eind ben gekomen van het vijfde jaar van de NAU, nu ik vlak voor de eindexpositie zit, denk ik: Ik zou de NAU moeten doen.

Toen ik vijf jaar geleden op de aanmelddag kwam, was ik een beginneling in de beeldende kunst – ik ben van huis uit een schrijver. Ik kwam naar de NAU met een doos onder mijn arm met werk dat tekst als uitgangspunt heeft. Beeld was langzaam mijn leven ingeslopen, toen ik mijn teksten een eigen vorm wilde geven. Ik ging naar de NAU uit pure nieuwsgierigheid wat verdieping op dat gebied mij zou brengen. Dat ik werd aangenomen was een geweldig cadeau. Vijf jaar deed ik over het uitpakken van het cadeau. Hoewel die vijf jaar niet doorlopend een feestje waren.

De eerste twee jaren waren met recht de basisjaren. Tekenen, mixed media, ruimtelijk werk en schilderen – er was op alle fronten veel te ontdekken. Allereerst moest ik leren dat werk maken vooral onderzoeken is. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, in ieder geval voor iemand als ik. Maken was voor mij: een idee hebben en dat dan uitvoeren en dan gefrustreerd raken omdat het werk niet zo sterk is als het idee. Op de lesdagen gingen we ad hoc, direct en snel aan de slag met uitdagende opdrachten. Kratten vol materialen mee. Niet denken maar doen. En dan de stap naar achter om te kijken wat je gedaan hebt. Heel leerzaam.

Want kijken, dat is iets dat ik ook geleerd heb op de NAU. Naar mijn eigen werk en naar dat van anderen, tijdens de werkbesprekingen. Dan zag ik de docenten bezig met het werk van mijn studiegenoten: naar voren halen wat ze goed vonden, weghalen wat ze minder goed vonden. Waarom?, dacht ik vaak en vroeg ik vaak. En dan vertelden ze wat zij zagen. Man, waar had ik al die tijd gezeten met mijn ogen?

Ik heb in de eerste jaren aan veel mensen in mijn omgeving moeten uitleggen wat de NAU nou precies behelst. Ja je krijgt les, nee je krijgt geen opdrachten voor thuis. Het idee is dat de lessen je helpen in het maken van je eigen werk. De studie is voor een groot deel zelfstudie: thuis, in je atelier, het hoekje van de kamer dat je hebt vrijgespeeld om je werk te maken. In die eerste jaren krijg je volop de ruimte om alles uit te proberen. Ik begon met kleine werken, verlegen tekeningen, en ging allengs groter en vrijer en ruimtelijker. Tekeningen hangend van het plafond, een installatie van meerdere werken bij elkaar, een gedicht in de ruimte. Maar dat was pas later.

In het derde en vierde jaar is het ‘de bedoeling’ dat je je vorm gaat vinden, je eigen visie. Hoewel velen dachten dat ze nog niet zo ver waren, tekende die visie zich bij de meesten steeds meer af. Ook bij mij moesten anderen me erop wijzen dat mijn werk herkenbaar was als mijn werk. Grappig hoe je heen kan kijken over dat wat pal voor je neus ligt. Het goeie van deze jaren, nu ik erop terugkijk, is dat ik me kon afzetten tegen dat wat ik eigenlijk ben. Ik rekte daardoor mezelf op. Ik vond het niet de makkelijkste jaren. Iedere werkbespreking een centraal examen. Aan de ene kant was school nog steeds een feest – de band met studiegenoten/lotgenoten groeide met de maand – maar er waren ook momenten van grote frustratie. It’s my party and I cry if I want to.

Blijkbaar waren ze nodig, de inzinkingen. Wat ook hard nodig was: de vasthoudendheid van de docenten, de steun van studiegenoten en mijn eigen doorzettingsvermogen. Meer nog dan in de eerste jaren wilde ik dit: mijn vorm vinden, mijn eigen werk maken. Wat hielp was het schrijven van de scriptie in het vierde jaar. Toen gingen de slingers weer omhoog. Ik dook dieper in het werk van drie kunstenaars waarmee ik me verwant voel. Ik dacht dat ik hun werk eerder al goed bekeek, maar nee. Door het schrijven ontdekte ik veel meer over hen. En over mezelf.

Wat verder enorm bijdroeg aan het plezier van de NAU waren de excursies en de reizen naar Venetië en Berlijn, heel zorgvuldig georganiseerd door Guda. Pure luxe om niks anders te hoeven doen dan ogen uit je zak en alles tot je nemen. En om met mensen te zijn die – misschien anders dan partner en vrienden – het geen probleem vinden om nachtenlang door te bomen over kunst en kunstenaarschap. Het smeedde een bond die de tijd bij de NAU hopelijk lang overleeft.

Ik struikelde het vijfde en laatste jaar in. Ook toen waren de werkbesprekingen nog uiterst spannend. Ik bleef naar voren vallen in mijn werk. Tot Jans zei: Doe eens een stap naar achter. Het was in een bijzin, in een pauze. maar de woorden vielen op hun plek. Ik deed de stap naar achter en stond ineens steviger. Ik had weer mijn tekst, mijn associaties, mijn beelden. Ik kon weer van het een naar het ander en naar de eindexpositie.

De NAU was een grote wijde cirkel om uit te komen bij een midden vanwaaruit ik kan werken. Nu ik iets meer inzicht heb in wie ik ben als maker, in wat ik wil maken, nu ik vlieguren heb gemaakt in onderzoeken, uitproberen, verwerpen en omarmen, denk ik: Ik zou de NAU moeten doen. En tegen ieder die nieuwsgierig is naar hoe je je beeldende werk en jezelf oprekt, zeg ik: Je zou de NAU moeten doen.

Ik ben nog steeds een beginneling in de beeldende kunst. En dat voelt goed. Vanaf hier kan ik verder, op de ondergrond van de NAU. De NAU was een ongelofelijk verrijking. Nu woorden steeds vaker beelden worden, zie ik soms meer dan ik zeggen kan.

Grote dank aan jullie – Guda, Jans, Annemarie, Frans, Jos en Roland
Astrid van den Berg, afgestudeerd in 2024

Tien studenten, tien verschillende verhalen. Wat hen samenbracht was het besluit om 5 of zes jaar geleden naar de toelatingsdag van deze opleiding te gaan. Uitstallen van het meegebrachte werk, een gesprek met een van de docenten, het gespannen afwachten of ze toegelaten zouden worden. En toen het zover was, opluchting en nieuwsgierigheid naar wat hen te wachten stond. Toen ik aangenomen werd heb ik een week lang met een brede lach op mijn gezicht rondgelopen, wat wilde ik DIT graag, vertrouwde een van hen me toe.
Het zou niet makkelijk worden, velen haakten af, maar nog even en DAN mogen ze hun werk tonen. Het resultaat van hard werken, zoeken, ontdekken, ontmoedigd raken, zich herpakken.

Het werden ongewone jaren waarin ze met COVID, de verbouwing van het schoolgebouw te maken zouden krijgen en waarin het er om zou spannen of ze in de vertrouwde expositieruimte Loods 6 terecht zouden kunnen. En ook in persoonlijke sfeer hadden sommigen met een erg trieste gebeurtenis te kampen.
Tijdens de COVID jaren zetten de docenten alles op alles om de lessen door te laten gaan. De studenten stonden versteld hoe ze instaat waren om ondanks dat een aantal lessen via Skype gegeven werden, in konden schatten hoe pasteus er geschilderd was, hoe de dieptewerking van een ruimtelijk werk was.
Sommigen misten het onderlinge contact, even met elkaar pauzeren, soepje erbij, anderen vonden het weer prettig dat de materialen voor de desbetreffende lessen ergens in huis binnen handbereik lagen.

…

5 of 6 jaar NAU – Martha den OudenLees meer »

Mijn impressie van vijf jaar NAU.
(2017-2022)

Op zoek naar deeltijdopleidingen op kunstgebied stuitte ik op de NAU. De Nieuwe Akademie Utrecht. Ik zocht op deeltijd en afwisselend. Na veel teken- en schildercursussen had ik behoefte aan andere inzichten.
Door de diversiteit van de lessen: ruimtelijk, tekenen, schilderen en mixed media, was het altijd spannend wat de opdrachten in de lessen waren.
Het gaat niet om techniek, maar om nieuwe inzichten, loslaten, leren kijken, benoemen, je wordt uit je comfortzone gehaald. Ik heb de lessen als intense dagen ervaren. Ik was, als ik weer naar Nijmegen reed, altijd helemaal op, maar tegelijkertijd ook heel voldaan als ik de les begrepen had en voor mijn gevoel goed had uitgevoerd.
Naast de lessen ben je thuis bezig met je eigen proces. Met de tools van de les ben ik de eerste twee jaar gaan experimenteren.
Van schilderen met inkt op fotopapier tot het tekenen op sheets. Met een overheadprojector gewerkt. Installaties van kippengaas en zwarte rietjes gemaakt. Dit was wat ik wilde!

…

Helma Mostart, 2022 afgestudeerdLees meer »

Mijn reis

De jaren op de NAU lijken wel een beetje op een reis. Je start met je bagage, de werken waarop je fanatiek gezwoegd hebt, en begint onbevangen aan een trip waar je niet op bent voorbereid. Een reis die je op plekken brengt, waar je nog niet eerder was, die je horizonten verbreedt, je blik verruimt. Je zult soms bergafwaarts gaan en het gevoel hebben dat alles je lukt. Maar vaker zul je in opstoppingen terecht komen, of afslagen nemen die nergens toe lijken te leiden. Je bagage blijkt niet te voldoen, je zult afstand moeten nemen van stukken, “kill your darlings” wordt dat liefdevol genoemd. Met pijn in je hart leg je opzij waar je in geloofde en kijk je met een frisse blik naar wat aanvankelijk onder in de koffer lag. Datgene wat je nooit dacht te gebruiken maar een basis bleek te zijn voor een nieuw avontuur.

De docenten zijn de wegwijzers, al heb je soms wel het gevoel dat iemand de bordjes stiekem heeft verhangen.
Je maakt de reis niet alleen, jouw medereizigers maken hetzelfde mee en de meewarige blikken zijn op moeilijke momenten niet van de lucht. Iedereen komt een keer op een punt dat de auto echt niet meer vooruit wil en de Wegenwacht in geen velden of wegen te zien is. Dat niets je rest dan in de verte staren en wachten op een lumineus idee, of op de wilskracht om gewoon maar door te gaan.Mijn “Wegenwachtmoment” kwam na het derde jaar, toen mijn schilderijen en monotypes niet genoeg groei toonden en ingehaald werden door het vloekwoord “cliché”.

…

Jacqueline Klos, 2021 afgestudeerdLees meer »

Terwijl ik bezig ben met het uitzoeken van foto’s voor mijn portfolio dwalen mijn gedachten onwillekeurig af naar juni 2016. De zaterdag dat ik mij meldde voor de toelatingsdag van de Nieuwe Akademie. Het begon al goed. De docent die mij ontving maakte korte metten met mijn uitgesproken wens om beter te leren tekenen, perspectief en zo. “Dat doen we hier niet, koop dan maar een boekje.” Maar haar opmerkingen over mijn werk stemde me wel positief. Diezelfde avond ontving ik al een mail dat ik was toegelaten.

Wat hebben deze vijf jaar me gebracht?

De eerste twee jaar met vier verschillende vakken – mixed media, schilderen, tekenen en ruimtelijk werken – staan in het teken van ontdekken, experimenteren en nieuwe terreinen betreden. Soms frustratie, maar even vaak euforie als er een goede beoordeling van je werk uit rolt. Het bood me de gelegenheid om te experimenteren met werk dat ik anders nooit gemaakt of ontdekt zou hebben.
Om iets van de sfeer te schetsen: Bij een les van Ruimtelijk Werken kreeg elke student de opdracht om zoveel mogelijk spullen van een bepaalde kwaliteit mee te nemen. Alles van kunststof, alles van hout, enzovoort. Bij aanvang van de les zeulden we allemaal met dozen, koffers en tassen het pand binnen en werd er in de gang een ware vrijmarkt gemaakt waar iedereen alles van haar gading kon kiezen. De opdracht was om een stad te bouwen uit het boek “De onzichtbare steden” van Italo Calvino.

…

Peter van Zwol, 2021 afgestudeerdLees meer »

Van art-journal naar expositie: 5 jaar NAU

Ik zie mezelf nog zitten, zes jaar geleden juni 2014 in de kantine van de Nimeto in Utrecht. Dood nerveus was ik en gespannen: zou ik door de toelating komen, zou mijn werk goed genoeg zijn, wat vond de docent van de NAU überhaupt van mijn textiele werk, mijn art-journals en enkele tekeningen….? Ik had werkelijk geen idee! Ik voelde me alsof ik eindexamen deed en van tevoren er van overtuigd was, dat ik zou zakken.
Het tegendeel werd waarheid, ik kon starten in september aan de NAU. Misschien omdat ik tijdens het toelatingsgesprek helder kon beschrijven wat ik minder geslaagd vond aan de door mij aangeleverde werken. Maar ook wat mijn doel was met het volgen van deze deeltijd-opleiding aan een kunstacademie: mijn textiele werk naar een hoger niveau brengen en het vak van kunstenaar ècht leren verstaan.
Nog steeds ben ik deze docent dankbaar voor het vertrouwen dat hij toen in mij uitgesproken heeft. Vanaf dit moment van toelating ben ik aan een ontdekkingsreis begonnen die oneindig is, weet ik nu. Laat ik jullie meenemen in mijn – persoonlijke – ervaringen met zes studiejaren aan de NAU.

…

Dymphie Kies, 2020 afgestudeerdLees meer »

Natuurlijk, het gevoel van euforie! Afstuderen aan de NAU in Loods 6, Knsm-Laan 143 Amsterdam, 29 juni 2019. Daar staan we dan, onderaan de trap en worden één voor één toegesproken door onze scriptiebegeleider. Je klimt de trap op en kijkt over alle toeschouwers heen en luistert in een waas naar het verhaal. En het klopt allemaal wat er gezegd wordt: hard gewerkt, verschillende stappen gezet, doodgelopen, ontspoord, teruggezet op de rails. Een richting in geduwd, gestuurd, ertoe verleid, zachtjes uitgenodigd, voorzichtig aangespoord, wellicht gesuggereerd. De laatste 2 jaar van de opleiding hebben we stappen gezet, zelf leren bepalen wat goed is, onder woorden leren brengen wat we maken en waarom. Beeldelementen eerst leren ontdekken en beschrijven en daarna bewust toegepast. Een statement beschreven met daarin ons werkproces geformuleerd. Want als je ergens hangt, staat, leunt of beweegt, moet je toeschouwers een verhaal over je werk kunnen vertellen. En dat merk je, gelijk op deze afstudeerdag zelf. Waar toeschouwers je werk zien en er meer over willen horen. Er vragen over stellen. Je zou het echt niet leuk vinden als iemand zich af zou vragen of hij dit niet al eens eerder heeft gezien? We blijken met zijn allen heel goed voorbereid!

…

NAU NU 2019, hoe is het om af te studeren?Lees meer »

Vroeger heb ik in middelharde steensoorten gehakt en maakte ik ruimtelijk werk met papier.
Dat liep uit op tentoonstellingen en deelnemen aan kunstmarkten. Ik stak daar veel tijd in. Maar op den duur vond ik dat er geen groei meer in zat. Ik ben toen gaan zoeken naar een opleiding in deeltijd, geen cursus waar je een techniek aanleert, maar een algemene kunstopleiding.
Die heb ik uiteindelijk gevonden bij de Nieuwe Akademie Utrecht, de NAU, een vijfjarige deeltijdopleiding voor volwassenen, zeg maar tweede-kans-onderwijs. Ik had enkele oud-studenten van de NAU gemaild over de opleiding en kreeg erg enthousiaste verhalen als respons. Ik besloot me in te schrijven. Het was wel spannend, werk laten zien waar kritisch naar werd gekeken. Ik werd toegelaten!

…

Wim van den Camp 2019 afgestudeerdLees meer »

Christien Loen over het afstudeerjaar aan de NAU.
Aan het eind van het vierde jaar ben je blij dat je door bent naar het vijfde jaar. In januari volgt de beoordeling of je mee kunt doen met de eindexpositie en eigenlijk ook of je “geslaagd” bent. Ik vond het tot het laatste moment spannend en was intens blij dat ik door kon gaan.

Dan komt de voorbereiding van de eindexpositie en ondertussen werk je hard door, want de werkbesprekingen gaan door. Bij mijzelf en mijn klasgenoten zag ik alles op z’n plek vallen. Iedereen kwam in de lift. Was ik tot nu toe vaak bezig met experimenten, ging ik niet voor “af” werk, maar probeerde vooral de bedoeling helder te maken. Nu ineens deed elke keuze er toe, van plakband tot spijker, van streep tot stip. Want straks bij de expo kijken er mensen naar je werk. Deze mensen komen zonder voorkennis binnen, dus je werk moet voor zich spreken.

…

De afronding Christien Loen Eindexpo 2018Lees meer »

Daar stond ik dan op een zaterdag in juni 2013, keurig met mijn schilderijen onder mijn armen om me aan te melden voor de Nieuwe Akademie Utrecht. Dé part-time opleiding tot beeldend kunstenaar. Dit was de opleiding waar ik de uitdaging zou krijgen die ik zocht. Het avontuur kon beginnen en dat is het van de eerste dag tot aan de laatste werkbespreking zeker geweest.
De eerste twee jaren waren zeer afwisselend, de vier vakken werden verdeeld over deze jaren en ik mocht starten met mixed media en tekenen. Mijn werk schoot ook alle kanten uit, vanuit het schilderen ging ik over op plat textiel werk en langzaam aan ontwikkelde ik een eigen stijl in ruimtelijk werk. Onderzoeken en experimenteren was het motto, nou dat heb ik dan ook zeker gedaan. Zo heb ik tijdens een les eens een performance gedaan en ik kon me ook helemaal vinden in de les met de kleding. Wellicht heeft dat ertoe geleid dat ik met textiel verder ben gegaan.

…

Anita Kremers 2018 afgestudeerdLees meer »

Nieuwe Akademie Utrecht 2011 – 2016

Dat ik een keer wilde gaan schilderen was al vroeg duidelijk voor mij. Rond mijn 17e levensjaar schat ik zo in, zag ik een documentaire over een Duits-Russische schilder die een verpletterende indruk op mij maakte. Walter Spies was zijn naam; ik heb hem later nog eens opgezocht maar begreep toen niet meer zo goed waarom hij zo’n indruk maakte. Ik was toen al druk met muziek bezig en tijdens en na mijn conservatoriumstudie had ik geen tijd voor andere kunst. Dacht ik. Net zoals beeldende kunst kan muziek je helemaal in beslag nemen. De drang werd later echter steeds groter; ik besloot te beginnen met tekenlessen en daarna nog een cursus en een workshop. Maar dat was het allemaal niet. Ik zocht naar meer vrijheid en verdieping.

…

Roland Aalbers 2016 afgestudeerdLees meer »

Terugblik op 6 jaar Nieuwe Akademie Utrecht.

Zaterdagochtend rijd ik in allervroegte van Nijmegen naar Utrecht. Ik heb veel werk gemaakt voor deze allerlaatste werkbespreking, Alles met klemmen vastgemaakt op de grootste plank die in de auto past.
Vandaag gaan we een keuze maken wat hiervan tijdens de eindexpositie te zien zal zijn. Welke reacties ga ik erop krijgen? Het blijft elke keer spannend, maar ik constateer dat het dit keer een heel ander gevoel is.
Tijdens deze laatste rit overdenk ik de zes jaar waarin ik het programma van de NAU heb gevolgd. Lessen mixed media, schilderen, tekenen en ruimtelijk in de eerste 2 jaar daarna steeds meer mijn eigen werk gaan onderzoeken. De eerste 4 jaar van de NAU reed ik gezamenlijk met een medestudent, we propten de auto tot de nok vol met kratten materialen en werken. Onderweg hadden we veel gesprekken en wisselden elkaars inzichten uit.

Deskundige docenten vormen al jaren de vast kern van de NAU. Ik heb ze als persoonlijk en betrokken ervaren, bij de opleiding, bij mijn proces.
De feedback van docenten viel me wel eens rauw op mijn dak.

…

Gaby v Dongen 2017 afgestudeerdLees meer »

Ergens rond mijn twaalfde verloor ik mijn interesse in tekenen. Mijn kinderlijke droom om als kunstenaar hele mooie spannende werken te maken werd verdrongen door allerlei zaken die een puber van twaalf belangrijker vindt dan kunst. Pas op mijn veertigste werd het vuurtje weer aangewakkerd.
Diverse cursusjaren bij Artibus in Utrecht, de Werkschuit in Zeist en vele jaren vrije ateliers bij diverse kunstenaars volgden. Dit bracht mij echter niet de voldoening en verdieping die ik zocht. Ik ontwikkelde me niet zoals mij dit voor ogen stond.
Op 28 augustus 2009 ontdekte ik echter bij toeval in het NRC een advertentie van de Nieuwe Akademie Utrecht. De ontwikkeling tot autonoom kunstenaar en van eigen beeldtaal staat bij de NAU centraal en dit was nou precies wat ik zocht. Op 5 september was er een open dag en kon je eigen werk meenemen voor een toelatingsgesprek. De advertentie sprak me aan. Ik wilde meer serieus met kunst bezig zijn en dit leek me dus wel de kans om naast mijn fulltime baan aan mijn passie te werken. Het leek me een goede basis voor mijn „volgende carrière” (ik werd die maand 56). Het was best spannend om voor het eerst op die manier mijn werk te laten zien. Ik ging eigenlijk zonder verwachting naar de open dag en had het idee dat ik binnen een uurtje wel wist waar ik aan toe was.

…

Huub Gilissen 2015 afgestudeerdLees meer »

Mijn Nieuwe Akademie: Frances van Gool

Al mijn hele leven ben ik bezig dingen te ‘maken’. Als kind was ik al een enorme knutselaar. Later volgde ik verschillende cursussen. Ook kreeg ik les in het atelier van een schilder en was lid van een modelclub. Tot ik voor mijn gevoel niet verder kwam; het proces stokte. Maar de kunstacademie volgen durfde ik nog niet, vlak na mijn eindexamen. En later zag ik het niet zitten om werk én gezinsleven helemaal op zijn kop te zetten voor een meerjarige kunstopleiding in deeltijd. Maar het gevoel dat ik meer uit mezelf wilde halen dan met al die los-vaste cursussen mogelijk was bleef aan me knagen.

Na mijn veertigste wist ik het zeker: als ik écht iets wilde met de wens om dingen te blijven ‘maken’, dan moest ik maar eens stappen ondernemen. Dus toen een vriendin mij vertelde over het bestaan van de Nieuwe Akademie – die zijzelf ook had gedaan – sprong ik een gat in de lucht. Ongeveer één zaterdag per maand inplannen voor onderwijs en thuis verder werken, dat was het helemaal! Maar wat me bovenal aansprak: die verdieping vinden, die sturing krijgen die ik zo hard nodig had. Dát wilde ik.

Zo begon ik dus in het najaar van 2008 op de Nieuwe Akademie Utrecht. Als ‘spijtoptant’, zoals ik met een grijns uitlegde aan belangstellenden.

…

Frances van Gool (2014 afgestudeerd)Lees meer »

Van poep en pies tot vanzelfsprekende vragen:

terugblik op vijf jaar Nieuwe Akademie Utrecht

Poep, bloed, duizelig makende video’s met geschreeuw en gore toestanden. Mijn God, waar ben ik in terechtgekomen?

De tentoonstelling van de geruchtmakende kunstenaar Paul McCarthy in het SMAK in Gent was mijn eerste excursie met de Nieuwe Akademie Utrecht. Wat een vuurdoop! Een wereld van verschil met wat ik daarvoor allemaal had gezien. Ik vond Chagall mooi en COBRA leuk, had een voorkeur voor kleur en expressie. Ik volgde cursussen, schilderde abstracte werken op doek. Abstract werken doe ik nog steeds, maar verder is er veel veranderd… Van de zes docenten van de NAU heb ik ontzettend veel geleerd, en veel waardevols meegekregen. In mijn bagage zitten aanmoedigingen (“Heb er maar gewoon vertrouwen in”), geweldige adviezen (“Elke lijn moet je apart tekenen. En doe het met liefde”), typeringen die me raakten (“Je bent heel eigenzinnig”) en veel inspiratie uit de lessen.

…

Marianne Plug afgestudeerd 2012Lees meer »