Dit jaar bestond de Opdracht van de Christine Award uit het maken van een filmpje van ongeveer 1 minuut waarin de mensfiguur een rol speelt. Er waren 30 inzendingen. Lotte Werkema en Anna Reerds de vakjury. Lotte Werkema is oud student van de NAU en momenteel resident op de Rijksacademie. Anna Reerds is docent op de HKU.
Ze hebben alle filmpjes zorgvuldig meerdere keren bekeken , en er samen over gediscussieerd. In de eerste ronde met ++ , + , +/-. -. Bij verdere rondes de plussen , plus/ minnen etc.
Het juryrapport:
In het algemeen kan je zien hoeveel mogelijkheden er zijn om een filmpje te maken, en hoe belangrijk het is welke keuzes gemaakt worden. Begin, einde, geluid, tijd, titel, snel afkappen of een langzaam einde, of in 1 minuut 1 ding laten zien.
Sommige mensen willen er teveel instoppen.
Mooi dat er van alles wordt uitgeprobeerd, en ze zich kwetsbaar op durven stellen. Mooie vondsten en fascinaties zitten erin, eigenlijk dat wat je niet goed kan omzet in een kwetsbaarheid die de film ten goede komt. De lol van het maken en de lol van bepaalde vondsten is duidelijk te zien.
Winnaar Christine Award 2026.
Er was binnen de jury veel discussie over de laatste twee films. De doorslag gaf uiteindelijk dat de film van de winnaar bij herhaald kijken steeds spannender werd. Een mooie voorbeeld van “de zin en onzin van meerdere keren kijken”. De film getuigt van moed: met beperkte middelen wordt gekozen voor meer experiment, meer absurdisme en meer risico. Daarnaast droeg bij deze film de titel ook bij aan de absurdistische insteek.
Aanvankelijk brengt de film de kijker in verwarring: waar kijken we eigenlijk naar? Gaandeweg blijkt die vervreemding juist de kracht van het werk. De grove pixels, het korrelige beeld, de waaiende takken en de eenvoudige ingrepen, zoals de man die langzaam uit de struik opstaat, creëren volgens de jury een eigen, intrigerend beeld.
De film heeft iets charmant klungeligs, en laat tegelijkertijd een zekere kwetsbaarheid zien. Juist daardoor ontvouwt zich geleidelijk een hele eigen wereld/sfeer. Het lijkt wel een soort scene uit Monthy Pyton.
De winnaar is: Struik in Landschap van Gera Hoogland.
Tweede Prijs:
Dit is pure magie van het medium film: iets wat zonder film eigenlijk niet had gekund. De film is heel to the point en ogenschijnlijk simpel, maar werkt daardoor juist ontzettend goed. Het is technisch strak uitgevoerd. Alles voelt doordacht en gecontroleerd: het laat zien hoeveel er vooraf is bedacht en uitgezocht. Die kunde wordt door de jury zeer gewaardeerd.
Bijvoorbeeld de ingreep van het terugspoelen is heel goed gevonden, net als het moment waarop de naald van de ene in de andere hand overgaat. Dat soort details zorgen voor afwisseling en maken het spannend. Interessant is hoe het lichaam verandert in een beeld.
De Tweede prijs is voor Marianne Robben!
De EERVOLLE Vermelding
Aan het filmpje is erg veel tijd besteed, en het is net een korte speelfilm. De film zit logisch in elkaar, en er is nagedacht over het geluid; dit is goed gemonteerd bij het beeld. De film is afgerond door eenvoudigweg ‘terug te spoelen’. Ook dit is een heldere en passende keuze, die laat zien dat er gebruik is gemaakt van wat video ‘kan’. De jury had wel wat twijfels over de toegevoegde waarde titel…….
Menselijk Apparaat van Guusje Slagter
PUBLIEKSPRIJS Christine Award 2026
Nadat alle stemmen van de studenten en docenten geteld waren werd de publieksprijs uitgereikt. Het was een spannende race tussen de filmpjes van Arline Winkel, Guusje Slagter en Marianne Robben. Het filmpje van Marianne Robben kreeg net een paar stemmen meer, maar omdat Marianne al de tweede prijs had gekregen zag ze af van het boek en ging dat naar Arline Winkel voor het filmpje PERFECT.
