Ronald Oudman haalt zijn inspiratie uit persoonlijke herinneringen en verhalen. Hij begint met het maken van digitale collages waarin hij eigen foto’s, oude familiefoto’s en gevonden foto’s combineert en die daarna weer het beginpunt zijn van een schilderij. Tijdens het schilderen reageren en botsen de kleuren en vormen op elkaar en krijgt het schilderij een definitieve vorm. Zijn werk bevat halfabstracte en figuratieve vormen die dicht op elkaar zijn geplaatst en vaak worden afgesneden door de rand van het doek. Zijn schilderijen zijn vol, en dat roept een gevoel van spanning en beklemming op. De kleuren die hij gebruikt zijn fel en warm, maar de sfeer is niet altijd geruststellend – er hangt iets in de lucht, alsof er iets wordt verzwegen. Die spanning tussen het herkenbare en het ongrijpbare vormt een rode draad in zijn werk.
Vaak duikt hij zelf op in de schilderijen, als personage. Wat hem boeit in het schilderproces is het opnieuw aanraken (en vastleggen) van het verleden, en het laten samenvloeien van herinnering, verbeelding en werkelijkheid en ook dat je door het schilderen alledaagse situaties een zekere autoriteit kunt verlenen. Zijn schilderijen suggereren verhalen die buiten het doek lijken verder te gaan – verhalen die voor de toeschouwer iets anders kunnen betekenen dan voor hemzelf, maar ook voor hemzelf is het uiteindelijke verhaal vaak anders dan waarmee begonnen werd.