Verslag Kunstbiënnale Venetië 27 augustus - 1 september 2017
Philip GustonIk had zo wat bedenkingen na mijn aanmelding voor de biënnale in Venetië. Ik was er nog nooit geweest en vroeg mij af of ik de indrukken van zowel de stad als alle kunst die er te zien is zou kunnen bevatten. Daarnaast of ik aansluiting zou vinden met anderen, ik ken er tenslotte weinig mensen en ik ben niet zo’n gemakkelijke prater. Dan nog de mogelijkheid de weg kwijt te kunnen raken in alle nauwe steegjes. Stel je voor... Kortom ik vond het spannend om te gaan.
Blijkt dat ik hier niet de enige in was en dit maakte dat dit spannende al gauw omsloeg in herkenning en plezier! De aankomst was al heerlijk, varen met een boot vanaf het vliegveld met zicht op Venetië vanaf het water. Een korte wandeltocht naar ons onderkomen, een voormalig klooster met mooie hoge plafonds en deuren. Daarna de vooraf ingedeelde kamer opzoeken en kennis maken met de kamergenoten. Van mensen die in 2015 geweest waren tips gekregen over de koffie bij de bakker op de hoek, de supermarkt vlakbij waar je boodschappen kan doen voor de lunch. ’s avonds met een groepje spaghetti eten met een glaasje wijn.
Maandag:
Na het ontbijt op weg naar de Galeria dell Academia, waar een expositie was van Philip Guston
( 1930-1980) en ook werken te zien zijn van oude Venetiaanse schilders als Tintoretto, Bellini en
Tiziano. ( 14e tot 17e eeuw)
Philip Guston is een Amerikaanse schilder die eerst muurschilderingen maakte, toen van abstract schilderen overgegaan is op een cartoonachtige stijl van tekenen/schilderen.
Damien HirstIn de expositie zijn schilderijen te zien die gebaseerd zijn op gedichten van dichters als bv. Yeats en Eliot. In de eerste instantie had ik lichtelijke paniek, kan ik hier wat mee? (moet nog verslag schrijven ook) maar door te zoeken naar houvast en te concentreren op gebruik van kleur, vlakverdeling, lijnvoering, terugkerende elementen als de klok, schoenzolen, boeken vond ik er in ieder geval humor en vrijheid in terug. Kijk maar naar bovenstaand schilderij. Een groep die in zee baadt. Prachtig en abstract en figuratief dicht bij elkaar.
Dan een heel ander verhaal. Damien Hirst in Palazzo Grassi en Museo Punta Dello. In de bespreking ’s avonds kwam het aan de orde, is dit nu kunst of kitch.
Het verhaal gaat over een schip dat is gezonken met schatten en na 2000 jaar gevonden wordt. Deze schatten worden nu voor het eerst getoond, zowel de beelden, die overwoekerd zijn met zeepokken en koraal, als videobeelden van de berging ervan. Een mooi sprookje dat tongen in beweging brengt, ook ons als NAU-ers. Een gedeelte van de groep vond het wellicht te ver uitgekauwd, maar wel kunst door de humor, het spel met het materiaal en het laten hinken op twee benen, is dit materiaal/verhaal nu echt of niet. De andere groep was de mening toegedaan dat het nep was, liefdeloos, slecht gemaakt en ongeloofwaardig. :)
En dan nog naar Palazzo Fortuny waarna de overweldigende veelheid van Damien Hirst de rust over je heen valt en alles vertraagt door de halfdonkere meditatieve ruimte, waar kunst is opgesteld die prachtig is afgestemd op het gebouw. Wat een rust en schoonheid, heerlijk.museum Fortuny
Dinsdag:

Arsenale, een gebouwencomplex uit 1104 dat vroeger een zeer efficiënte scheepswerf was. Het was niet erg om even te wachten tot we erin mochten, want bij de ingang was het paviljoen van Hong Kong met een indrukwekkende expositie en geluidsperformance van Samson Young: een fluisterend koor.
Een onmisbaar en altijd aan te bevelen gids van de biënnale gekocht en dan naar binnen. In alle gebouwen is kunst te zien gegroepeerd in thema’s, zoals bijv. Het Paviljoen van de kleur, van de aarde, van tijd en oneindigheid. Hier wandel je door een wondere wereld van kunstwerken van textiel, assemblages, film, teken en schilderkunst, performance. Het is aangenaam en een feest van variatie, herkenning en verwondering. Hier begin ik dingen te herkennen die met mijn eigen thema’s te maken hebben, ideeën beginnen te borrelen en dat is dan ook direct het begin van korte nachtjes omdat ik de slaap niet kan vatten doordat er van alles door mijn hoofd buitelt.
’s Avonds bij de bespreking kwam de vraag, hoe kijk je als er zoveel te zien is? Lees je alles eerst? Onderga je wat je ziet, zoek je naar de relatie met je eigen werk? Kijk je liever alleen of met meer? Wat mij betreft, ik onderga het, zoek naar herkenning en relatie met eigen werk, lees af en toe iets als ik helemaal niet begrijp wat er te zien is. Zou ik er langer zijn, dan ging ik nog eens en zou opnieuw even pauzekijken en meer lezen. Mijn voorkeuren: Riccardo Guarneri (zie hieronder), Edith Dekyndt, het Libanese paviljoen
Woensdag:
7.30 uur, ik zit buiten bij de bakker met mijn Cappuccino en croissantje, Venetië wordt wakker, hondjes worden uitgelaten, er komt een jogger voorbij. Heerlijk geen verkeer, alleen maar wandelaars. Een medecursist komt erbij, gezellig samen genieten.
Vandaag naar Giardini, minder paviljoens dan gisteren, een overzichtelijke en parkachtige omgeving en hier vele interessante exposities. Maatschappelijke thema’s kwamen hier nadrukkelijker tot uiting, de mechanische, tot machine gereduceerde mensen in de presentatie van Rusland, de dilemma’s van de huidige vluchtelingenstromen die prachtig naar voren kwamen in de video over een biologisch experiment met oude en nieuwe cellen van Griekenland, Egypte met een prachtige film over de invloed van angst in een samenleving, waardoor vooruitgang belemmerd wordt. En dan de expositie van Roemenië van Geta Bratescu, daar heb ik mijn ogen uitgekeken. Prachtig. En dan was er nog veel meer de moeite waard om over te schrijven.
Na gezamenlijke boodschappen naar de picknickplaats waar we heerlijk konden zitten, (met uitzondering van een paar provocerende jongetjes die gelukkig weer vertrokken)
Er is dan zoveel te bepraten en te vertellen en te delen. Of wat laveloos voor je uit staren en de boel laten bezinken inclusief een wijntje, daar was ook zeker de ruimte voor.
picknickGeta BratescuDonderdag:
een vrije dag die begon bij de bakker, daarna met een groepje op weg naar het Peggy Guggenheim museum en de galerie van Geta Bratescu. Onderweg nog een paviljoen ingelopen van Kiribati, een eilandengroep in de Stille Oceaan. Het gebouw en de grootte van de expositie was verrassend. De afstanden waren groot dit keer en de vermoeidheid van de afgelopen dagen begon te tellen. Na deze tentoonstellingen was het inmiddels avond en tijd voor een drankje en gezamenlijk eten wat weer erg gezellig was.
In de nacht donderde het onweer als kanonskogels door de straten, een prachtig geluid. Tijd om vroeg op te staan en de boot te pakken, maar niet voor eerst nog samen een kopje koffie te drinken bij de bakker.
Wat was het een fijne tijd, met intense, fijne gesprekken, dierbaar geworden medecursisten, opgedane inspiratie. Fijn dat dit georganiseerd is door “de NAU” Dank jullie wel!

Jeanine Zimmerman (derdejaars)

Met een volle bus ging de eerste dag-excursie van dit studiejaar naar Düsseldorf.
Zoals altijd was de sfeer prima en de verzorging onderweg (hart)verwarmend, met thee, koffie en stroopwafels, mandarijntjes en krentenbollen.
We waren al om 11.30 uur bij K21, het museum van de Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen met vooral 21 eeuwse kunst. We hadden vóór de rondleidingen een uur de tijd om in het museum, een prachtig groot gebouw, rond te kijken.
Ibrahim mahama15232126 1262116570528273 6957784680248363966 nSaraceno

De rondleidingen in 3 groepen namen ongeveer een uur in beslag. Bij een aantal zalen werd interessante toelichting gegeven. Van sommige ruimtes werd allen kort iets aangestipt, met het advies om na de rondleiding daar eventueel terug te komen.
De diversiteit van het getoonde werk was groot Boltanski;s El Caso maakte grote indruk, de gekweekte spinnenwebben van Tomás Saraceno waren ongelooflijk mooi. Van Bill Viola was er de film The Quintet of the Astonished (2000), waar ik geïntrigeerd bleef kijken. Het werk Schattenspiel van Hans-Peter Feldmann was verrassend en ongelofelijk, met vier draaiende tableau's en hun schaduwprojecties.

Excursie “Gallery in high speed walk”
Wat staat je te wachten op een dag als deze? In ieder geval constateer ik een aangename temperatuur en behoorlijk wat licht en warmte van ons hemellichaam ZON! Daarnaast weet ik dat ik een dagje door mijn geboortestad Amsterdam ga struinen naar Moderne kunst en voor de hand ligt dat dat in het centrum van de stad gaat gebeuren geleid door deskundige GUDA die zelf in Amsterdam woont en werkt. De dag kan niet meer stuk .......De ontmoetingsplek is het Centraal Station en vandaar starten we met onze gallery loop in high speed. Ik moet wel eerst even landen en daar is de loop naar het Rembrand huis heel geschikt voor, het stads leven integreert voorzichtig in mij... of is het anders om?
rembrandt tekeningrembrandt doekada de koning

Excursie 12 maart 2016,

En dan is daar alweer de tweede en tevens laatste excursie van dit studiejaar. Het is een koude ochtend maar de zo'n schijnt, het beloofd een mooie dag te worden. Dus in de auto op naar Oosterhout zuid.
Daar aangekomen is er nog tijd voor thee en iedereen druppelt langzaam naar binnen. Precies om 10 uur is daar de bus met een bekend gezicht, Kees-Jan is weer onze chauffeur.
We vertrekken naar Gent, naar het SMAK. Daar krijgen we een rondleiding van een uur.
rondleiding6. Michael Buthe 2 webOok hier weer een bekend gezicht, onze gids heeft ons vorige keer ook tekst en uitleg gegeven.
We worden door 2 tentoonstellingen geleid en beginnen bij de Duitse kunstenaar Michael Buthe. Een flamboyante kunstenaar met een veelzijdig oeuvre. Hij heeft geleefd van 1944 tot 1994 en overleed op jonge leeftijd aan aids.
Hij maakt werk op papier en met textiel is hij ook overtuigend. In de jaren 70 gaat hij reizen naar het Midden Oosten en Marokko, in het werk dat dan volgt kijkt hij kritisch naar het verdwijnen van spiritualiteit en mythe inde westerse maatschappij.
Hij brengt alle culturen van de wereld samen in een werk en overdekt dat met stippen zodat het een geheel wordt.
Buthe wil dat zijn kunstwerken net zoals het leven in permanente verandering is.

Kunstbiënnale Venetië 2015
Persoonlijke impressie van de NAU-excursie van 30 augustus tot 4 september 2015.

Na een fietstocht van ongeveer 3 weken kwam ik op zondag 30 augustus aan in Venetië om met mede-studenten en docenten van de Nieuwe Akademie Utrecht de kunst-biënnale te bezoeken. Venetië naderend zag ik mooie en ook trieste staaltjes van verkrottend cultureel erfgoed: de villa’s van rijke Venetianen uit de bloeitijd van de Venetiaanse republiek; nu onbewoond en dichtgespijkerd, vergane glorie zonder bestaansrecht lijkt het. Venetië is een bijzondere stad waar de logistiek nog voor een groot deel pre-industrieel is. Zonder toerisme zou, denk ik, de stad ten dode opgeschreven zijn. En die pre-industriële ambiance biedt ook een prima decor voor kunst. Wellicht is het vertonen van kunst het laatste bestaansrecht van de vele palazzo’s die Venetië telt en misschien wel de reden dat die palazzo’s het lot van die verkrottende villa’s op de Po-vlakte niet hoeven te delen.
Enfin, met mijn fiets kwam ik Venetië sowieso niet in; die liet ik achter in een parkeergarage bij het station. Met de boot en daarna lopend zeulde ik mijn bagage naar ons onderkomen, de Foresteria Valdese. Aan het eind van de middag arriveerden de andere deelnemers aan de excursie. Fijn, want na drie weken alleen op de fiets was ik wel weer aan wat gezelschap toe. Hoewel heel wat deelnemers elkaar maar nauwelijks kenden vond iedereen makkelijk aansluiting. De kamers in het voormalige klooster werden verdeeld (of de deelnemers werden over de kamers verdeeld) en bij het eten in restaurantjes en op terrasjes kwamen we in de stemming voor wat een interessante week zou worden. Naast ‘nieuwkomers’ zoals ik waren er ook genoeg studenten die aan de vorige excursie(s) naar Venetië hadden deelgenomen, dus al een beetje de weg wisten en de ‘debutanten’ enthousiasmeerden.

Zaterdag 25 maart was het zover, de tweede excursie van dit schooljaar was een feit. Dit keer gin-gen we naar Keulen, de Domstad. De reis verliep voorspoedig en we werden onderweg getrak-teerd op koffie/thee met stroopwafels. Rond half een stopte de bus voor het Domplein en liepen we het laatste stukje naar het Ludwig Museum, wat pal naast de Dom ligt. Vervolgens kregen we in drie groepen een rondleiding door de tentoonstelling van ‚Alibi's Sigmar Polke in Retro perspectief'. Onze gids was een dame die kunstgeschiedenis had gestudeerd en zij vertelde uitvoerig, met bij-behorende handgebaren, over het omvangrijke werk van Sigmar Polke. Een reis door de tijd en de ontwikkelingsfases van het werk kwamen uitgebreid aan bod.

 

fietsenontbijt hotelbrandenburger torZaterdagavond waren de meeste studenten aangekomen in het hotel. Gezamenlijk hebben we onze fietsen opgehaald, waar we de rest van week Berlijn mee zouden doorkruisen. Het waren hele comfortabele fietsen met een hangslot.
's Avonds hebben we voor het eerst de omgeving verkend en iets gegeten. Het viel meteen al op dat de prijzen in de restaurants heel schappelijk waren, eigenlijk gewoon goedkoop en het eten was ook nog eens reuze lekker.
Zondag was de eerste dag van onze bezoeken aan zowel de Boros Collectie als aan de Hamburger Bahnhof. ft vorlage 2er raster-ft teaserlargeRectangle
De rondleiding in de Boros Bunker verliep in 3 groepen en de eerste groep stond na een uitgebreid ontbijt al om 9 uur paraat. We werden niet teleurgesteld, de gids gaf veel achtergrond informatie over de kunstenaars en hun werken. Sowieso was de sfeer bijzonder, omdat het gebouw een hele geschiedenis heeft. Gebouwd in de oorlog als schuilplaats voor tenminste 1000 mensen, maar uiteindelijk zaten er op een gegeven moment zelfs 4000 mensen in. Sommige van de kunstenaars hadden hun werk op de bunker aangepast en dit was soms heel bijzonder om mee te maken. Een aantal kunstwerken waren gericht op geluid en ruimte.