awardIeder jaar wordt de Christine Award uitgereikt, dit jaar voor de beste foto, waarin de maker zelf aanwezig moet zijn. Alle studenten konden een werk inzenden. Alle werken werden anoniem door de Jury van buiten de NAU beoordeelt. Dit jaar bestond de Jury uit:
Emily van Dijk, kunstenaar en fotograaf en Hilde Onis, beeldend kunstenaarselectie

Het Juryrapport

voorlezenDe Jury was onder de indruk van de productkwaliteit van de 31 inzendingen en vond de inzet van de deelnemers goed:
Het enthousiasme van de makers was duidelijk in het werk terug te zien en het medium fotografie werd vanuit verschillende perspectieven onderzocht. Bij sommige werken probeerden de makers zelf weer buiten de kaders van de discipline fotografie te denken, maar grotendeels nam en de deelnemers de opdracht wel heel letterlijk. Het lijkt alsof zij vaak de eerste impuls hebben omgezet in een werk. Hierdoor zijn er veelal portretten uitgekomen. Daar valt veel meer uit te halen, maar de jury constateerde dat het met de onervarenheid van de deelnemers te maken kon hebben. Verder was er meer behoefte aan uitleg en sommige werken werden door de jury niet begrepen. Waarom zoveel foto’s met de BH en waarom niet 1? En wat doet de naakte man in de kist? Er ontstond behoefte aan uitwisseling.
Bij de daarop volgende selectieronde zijn de diepere lagen van de werken bekeken en is op vorm, lef en abstractie gelet. Er is een winnaar uitgekomen die verder heeft gedacht dan de gestelde criteria en daardoor vond de Jury dit een interessant werk.

Winnaar: Anne Oosthoekwinnaarprijs1
Het werk lijkt een stil uit een film. Een beveiligingscamera? Te zien is een urbaan stilleven, maar waar is de maker? Zijn het de schoenen? Staat ze achter het gordijn? Heeft de maker dit in scene gezet of heeft ze het per toeval ergens observeert?
Het werk roept vragen op en stelt de criteria van de opdracht op proef. Het is een zoektocht naar en over de persoon. Waar eindigt iemand? Zijn je spullen niet ook jezelf? De foto bevraagt de plek als identiteit: Wat zegt het over de persoon die er woont?
Het werk nodigt uit om er verhalen bij te verzinnen en beweegt zich tussen documentaire en geënsceneerde fotografie.





Tweede prijs: Anke te Rietmoleprijs2
Een spontane opname buiten in de natuur. De vorm en esthetiek sprak de jury aan, waarbij het vormenspel van de persoon en de achtergrond overeenkomsten laten zien. Dit scherpt de blik en de toeschouwer wordt uitgedaagd om op ontdekkingstocht te gaan.Studenten en docenten van de NAU mochten ook hun stem uitbrengen.


publieksEva Hoopman, winnaar publieksprijs

Eindexpositie NAU 2017 Groot Succes

Rond half 4 op zaterdagmiddag 24 juni staat de kade voor de open poort van Loods 6 gezellig vol. De wind van het open water is een welkome verkoeling voor de hitte die nog binnen in de grote loods hangt. Binnen staan rechts tafels opgesteld waar de studenten die hier afstuderen hun portfolio en visitekaartjes hebben gelegd. Links de bar waar het geroezemoes van de daar verzamelde bezoekers langzaam de grotere hal begint te vullen.

Guda Koster – docent en coördinator van de opleiding - zit tussen de afstudeerders en haalt herinneringen op aan de afgelopen 5 jaar. Voor de gelegenheid heeft zij haar nagels gelakt in het flessengroen van de NAU, tevens de kleur op de uitnodiging van de expositie. De uitnodiging is ontworpen door de zoon van Marjolein Pelgrum en vormt letterlijk het uithangbord van deze expositie. Strak en stijlvol en illustratief voor de organisatie van deze expositie waarin de docenten en de 17 afstudeerders weinig aan het toeval hebben overgelaten.

De maanden voorafgaand aan de expositie ontploft de groepsapp met als titel NAU eindexpo 2017. Op een gemiddelde dag heb ik 35 appjes met onderwerpen variërend van blaadjes munt voor in de thee tot wie er nog een kapstok thuis heeft staan. Maslow zei het al: je komt pas aan het hogere toe als aan de basisbehoeften is voldaan. Het is toch aangenamer om kunst te genieten met een gekoeld drankje onder handbereik.

Na 5 jaar Nieuwe Akademie Utrecht is dit het eindpunt. Het is een grote stap van de werkbesprekingen in de lokalen van Nimeto naar de presentatie van het werk hier aan de hoge witte muren van Loods 6. Het voelt als loslaten, nu mogen andere mensen iets van ons werk vinden. Door de samenstelling van Jans Muskee en Annemarie Spijker is het prettig dwalen door de ruimte, met een goede mix van plat vlak en ruimtelijk werk.

Deelnemend kunstenaar Lettie van Kuijvenhoven verwoordt het als volgt:
‘De “geile“ hoek van Rezie waar het manvolk zich aan kan verlustigen , is gelijk een sappige binnenkomer. Helemaal klasse. De houtskooltekeningen van Marjolein , waar je als kijker in kunt weg dwalen met steeds het gevaar dat je je kop gaat stoten.’

Ook de weekdagen na de opening op zaterdag zijn, op maandag (8 bezoekers) na, goed bezocht.
Ans Schrieks krijgt de volgende reactie van een kunstenaar die zij van LinkedIn kent:
'We waren er rond 15.00u er waren ongeveer 10 mensen. Er was een hartelijk welkom, er werd een boekje met info gegeven en toen we weg gingen werd ons iets te drinken aangeboden. Het was echt heel leuk en mooi'.

Terug naar de Surinamekade op zaterdagmiddag half 4. Ik sta tussen het publiek dat zich langzaam opmaakt om naar binnen te gaan, helemaal naar achteren waar de diploma-uitreiking plaatsvindt. Mijn mede-studenten hebben zelfs een podium gemaakt voor de gelegenheid.

ruudAlleen heb ik een appje gekregen dat mijn familie, vriendin en dochtertje van 6 maanden nog in de file staan. Ik kijk uit over het water en zie het blauwwitte pontje uit de verte naderen. Zouden ze daarop zitten? De kade is inmiddels leeg om mij heen.
Mijn broer is er al wel en komt me halen; “Ze staan op je te wachten.”
Als ik me door de verzamelde menigte achterin de loods werk heb ik het gevoel alsof ik in een film meespeel. Lachende gezichten draaien zich naar me toe. “Ben jij Ruud? Ze staan op je te wachten hoor.”
Eindelijk sta ik dan bij het podium waar achtereenvolgens Guda, Frans, Annemarie, Jans en Jos ons voor het laatst toespreken als docent.
Ondanks de warmte achterin de grote Loods zit de sfeer er goed in. Het is een mooi moment om het certificaat in handen te krijgen en hier en daar wordt een traantje weggepinkt. Huub Stijvers zet, na de docenten, in zijn uniform van het Leger des Heils nog wat strijdkreten op een rij en krijgt de lachers op zijn hand. Linda Leeuwenstein sluit af en bedankt de docenten voor hun inzet en toewijding van de afgelopen jaren.
Zoals ieder sprookje kent ook dit verhaal een happy end want mijn vriendin Julia en dochtertje Jasmijn redden het net op tijd voor de certificaatuitreiking. Ze zijn er getuige van dat alle docenten een doos met presentjes krijgen van ons, de afstudeerders, vanaf nu; kunstenaars.
De doos bij wijze van gebaar voor alles dat de docenten door de jaren heen voor ons gedaan hebben. Alle afstudeerders feliciteren elkaar. We hebben het gefixt. De kroon op ons werk. Fantastisch!

Ruud Lampe

overzicht1openingfionaAnsAstridgabylettiehuubbjannettelindaMargreetmarjolein astridmargaretmarjoleinrezieroelandruud>Susanfiona2paulien karingaby lettie

Foto's: Kristel ter Beek

Nau digitaal web

troffeeIeder jaar wordt de Christine Award uitgereikt, dit jaar voor de beste foto. Alle studenten konden een foto inzenden. De inzendingen werden anoniem door een deskundige jury van buiten de NAU beoordeeld.
De jury bestond uit: Ilona Plaum beeldend kunstenaar, Jan Theun van Rees fotograaf/ beeldend kunstenaar en Hans Ligteringen fotograaf/beeldend kunstenaar.

Het juryrapport
publiekNadat alle 39 foto's een aantal keren bekeken waren, en er een  drie selectierondes waren geweest mochten de juryleden uit de 10 overgebleven foto's hun drie favorieten kiezen. Zij kozen dezelfde drie foto's uit. Toen barstte de discussie los, maar uiteindelijk werd unaniem de winnaar van de Christine Award 2017 gekozen. De andere twee delen de tweede plaats.