Van art-journal naar expositie: 5 jaar NAU

dymphie aan het werkIk zie mezelf nog zitten, zes jaar geleden juni 2014 in de kantine van de Nimeto in Utrecht. Dood nerveus was ik en gespannen: zou ik door de toelating komen, zou mijn werk goed genoeg zijn, wat vond de docent van de NAU überhaupt van mijn textiele werk, mijn art-journals en enkele tekeningen….? Ik had werkelijk geen idee! Ik voelde me alsof ik eindexamen deed en van tevoren er van overtuigd was, dat ik zou zakken.
Het tegendeel werd waarheid, ik kon starten in september aan de NAU. Misschien omdat ik tijdens het toelatingsgesprek helder kon beschrijven wat ik minder geslaagd vond aan de door mij aangeleverde werken. Maar ook wat mijn doel was met het volgen van deze deeltijd-opleiding aan een kunstacademie: mijn textiele werk naar een hoger niveau brengen en het vak van kunstenaar ècht leren verstaan.
Nog steeds ben ik deze docent dankbaar voor het vertrouwen dat hij toen in mij uitgesproken heeft. Vanaf dit moment van toelating ben ik aan een ontdekkingsreis begonnen die oneindig is, weet ik nu. Laat ik jullie meenemen in mijn – persoonlijke – ervaringen met zes studiejaren aan de NAU.

Het Basisprogramma (1ste en 2de jaar)
Het hele studieprogramma is opgesplitst in twee delen, de basis met een finale beoordeling aan het einde van het tweede studiejaar en het academieprogramma met meer accent op jouw eigen ontwikkeling als kunstenaar .

In het basisprogramma krijg je, verdeeld over twee studiejaren, les in mixed media, ruimtelijk, schilderen en tekenen, elk jaar begeleid door twee vaste docenten. De lessen zijn er vooral op gericht om je te laten kennis maken met de verschillende disciplines, om gewend te raken aan het ritme van de akademie en om jezelf uit te dagen. Net even dat stapje verder gaan dan wat je hiervoor gewend was. Vrienden en kennissen vinden hetgeen je maakt als snel ‘mooi’ of ‘leuk’. Hier trof ik een groep van gelijkgestemde medestudenten en zeer ervaren kunstenaars en docenten. Ik vond het erg pittig om te ontdekken, dat ik eigenlijk nog helemaal niet zoveel afwist van kunst, textielkunst of welke andere vorm dan ook. Bovendien heb ik moeten leren om de feedback van de docenten of mede-studenten op een goede manier te interpreteren. Mijn eigen werk presenteren bij een les of een werkbespreking (afgekort:WB) voelt voor mij – ook na deze zes jaar - nog steeds kwetsbaar en ongemakkelijk. Naast de lessen zijn er namelijk de werkbesprekingen waarin je het werk laat zien dat je de afgelopen periode thuis gemaakt hebt met je eigen materialen. Heel verassend om te ontdekken wat iedereen zoal maakt en waar zijn of haar liefde naar uitgaat. Soms grote abstracte 3-D objecten, tot hele ingewikkelde bouwsels van afvalmateriaal, van papier of portretfotografie. Ik weet in elk geval dat het woord ’decoratief’ bij een WB geen goed teken was en dat er werk aan de winkel was om bij de volgende WB nieuw en deels ander werk te laten zien.
Ik heb erg veel opgestoken van deze eerste twee jaren, noodzakelijk om zelf ook tot een keuze te komen: wat vind ik nu echt leuk om met mijn handen te maken, of wel materiaal spreekt mij het meest aan…? Aan het einde van het tweede studiejaar volgt een beoordeling of je voldoende talent en kwaliteit in huis hebt om door te stromen naar het academieprogramma. Het Academieprogramma (3e, 4de en 5de jaar)

dymphie journalsHet derde jaar is erop gericht je eigen signatuur te ontdekken en die verder te gaan ontwikkelen en vormgeven. Vanaf dit jaar neem je je eigen materialen mee naar de lessen: dus het materiaal waar jij het liefst mee werkt, hout, papier, potlood, verf, stoffen, draden of wat dan ook. Op de lesdagen zie je dan ook heel veel auto’s die spullen staan te lossen bij de Nimeto, of volgeladen fietstassen, steekkarren en wat al meer. Het karakter van de lessen verandert ook, van hele concrete opdrachten in jaar 1 en 2 naar vrije vertaling van de aangeboden thema’s die nader onderzoek of experiment vereisen tijdens de les met een eindpresentatie aan het einde van die lesdag.
Èn ik herinner me nog goed de eerste les van studiejaar drie waarin we als groep echt werden uitgenodigd om het beeld dat gepresenteerd werd door een mede-student te beschrijven middels formele beeldaspecten. Een ommezwaai, want we kregen een meer zichtbare rol als ‘mede-beoordelaar’ bij de lessen en de WB’s.
Je leert een werk beoordelen op basis van de officiële beeldaspecten. Hierdoor raak je af van het criterium mooi, lelijk, vind het maar niks of het spreekt me niet aan. Nee, je wordt uitgedaagd om fundamenteel te leren beschrijven middels de beeldaspecten wat een werk laat zien, of het nu gaat om een tekening, een schilderij of een 3-D object of misschien een video. Het aantal WB-en neemt ook toe vanaf het derde jaar: het basisprogramma kent jaarlijks 3 WB’s, het derde jaar heeft 4 WB-en, het vierde jaar 6 WB-en.

Het vierde jaar vraagt erom, tijd en ruimte in te lassen voor het schrijven van een scriptie. Voor mij een mogelijkheid om kunstenaars te onderzoeken die (textiel-) kunst inderdaad naar een hoger niveau hebben weten te tillen dan het ‘duffe’ imago dat textile art soms nog steeds heeft. Door mijn scriptie ‘Passie voor Textiel’ heb ik talloze kunstenaars leren kennen die met name tactiele materialen in alle verschijningsvormen als belangrijkste medium voor hun kunst hebben gekozen: van de Nederlander Bas Kosters tot en met de Portugese Joana Vasconcelos.

In het vijfde jaar zijn er geen lessen meer, alleen maar WB-en, 5 in totaal die afgesloten worden met een eindexpositie. Eigenlijk werk je dit hele vijfde jaar toe naar de eindtentoonstelling. Je bent op jezelf aangewezen en je werkt meer dan de jaren daarvoor zelfstandig aan jouw eigen werk met inbreng van alles wat je dan toe geleerd hebt. Dit mondt tenslotte uit in het schrijven van een artist statement en de expositie eind juni. Twee docenten treden op als curator en praktische voorbereidingen worden door de studenten zelf verzorgd.

dymphie werkWat heeft de NAU me gebracht…?

De studie van zes jaar aan de NAU heeft me veel opgeleverd. Ook het jaar dat ik opnieuw heb moeten volgen omdat ik door allerlei valpartijen meer dan twee lessen had gemist. Er zijn zoveel bijzondere herinneringen die ik heb meegekregen van deze NAU-jaren:
- De excursies in het voor- en het najaar naar een actuele tentoonstelling in België, Nederland of Duitsland, vaak met privé-rondleiding.
- De colleges kunstgeschiedenis die gevolgd kunnen worden naast de reguliere lessen.
- De zomerexcursies elke laatste week van augustus, òf naar Berlijn voor de Biennale for Contemporary Art Kunst òf naar La Biennale di Venezia.
Onvergetelijke ervaringen voor mij: een dag of vijf samen met studiegenoten en kunstliefhebbers op stap, de prachtigste herinneringen zijn voor mij hiermee verbonden. Van het glaasje wijn ‘s avonds laat op het beruchte trappetje vlakbij het hotel in Venetië tot de lekkerste drankjes en de mooiste verhalen in het ‘stamcafé’ in Berlijn.

Wat je ook moet weten…

Ik heb een droom gerealiseerd die ik als kind al had, maar het heeft ook een prijskaartje. werk van DymphieVoor mezelf: de strijd, de worsteling soms omdat ik de weg kwijt was als het gaat om focus en doel met mijn kunst…. Aardig lastig als je op reis bent en je de weg even kwijt bent. In het reguliere leven zet je je navigatie aan, of je opent een app op je mobiele telefoon die je verder op weg stuurt.
Maar ja, met de kunst, het maken van kunst, dat is zoiets persoonlijks, iets dat komt vanuit jouzelf, ook dat moet je en kùn je leren tijdens de opleiding. Door te werken, hard te werken en nog harder te werken, door te vragen en te informeren bij andere studiegenoten, bij de docenten, door naar tentoonstellingen te gaan, door kunstenaars en hun leven en werk te bestuderen, en door elke dag aandacht te geven aan iets wat je graag doet en waar ik in elk geval blij van wordt: bezig zijn met mijn handen, die iets gaan creëren, soms iets dat lijkt op kunst soms gewoon tekeningetjes maken in een klein opschrijfboek. Tijdsinvestering: 2 avonden, 1 dag of een hele middag per werk, liever meer. Die tijd heb je ook ècht nodig om verder te komen met hetgeen jij maakt, om te kunnen groeien, om fouten te kunnen maken. Èn leren vertrouwen dat je na 6 jaar studie aan de NAU toch al wel een beetje afweet van kunst. Wees je ervan bewust, dat je je ook daadwerkelijk committeert aan je studie aan de NAU en de investeringen die dit van je vraagt!

Tot slot

Alles wordt anders nu. Ook de voor mij actuele vraag, ‘hoe nu verder zònder de support van de akademie’ en ‘hoe wil ik verder met mijn werk als kunstenaar’. Eerst de voorbereidingen voor de eindexpositie in Loods 6 in Amsterdam verder voltooien. Een plek om familie, vrienden maar ook galeriehouders en de pers uit te nodigen, nu in afgeslankte vorm, met tijdsloten en video-opnames van de diploma uitreiking. Het zal stil zijn deze zomer, zonder het vooruitzicht op een WB in september, zonder excursie in augustus naar Berlijn. Stilte om verder te ontdekken wat ik allemaal geleerd heb van deze grote zes jaar durende ontdekkingsreis die NAU heet. En hoe ik verder ga met mijn kunst, in een nieuw atelier waar ik kinderen en volwassenen net zo enthousiast hoop te maken voor alles wat ‘kunst’ heet, en jaarlijks een groepsexpositie met mijn jaargenoten. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen en heb ik dierbare vrienden overgehouden aan de NAU. Bovendien is er ook nog zoiets als de NA-NAU, met dezelfde docenten die me dan kunnen begeleiden, een troostende gedachte….   Dank Jans, Frans, Jos, Guda, Annemarie en Roland….. bedankt voor de talloze onvergetelijke lessen, het maak-plezier en het delen van jullie kennis en ervaringen als kunstenaar en docent.

Dymphie Kies (vijfdejaars)

web anitaDaar stond ik dan op een zaterdag in juni 2013, keurig met mijn schilderijen onder mijn armen om me aan te melden voor de Nieuwe Akademie Utrecht. Dé part-time opleiding tot beeldend kunstenaar. Dit was de opleiding waar ik de uitdaging zou krijgen die ik zocht. Het avontuur kon beginnen en dat is het van de eerste dag tot aan de laatste werkbespreking zeker geweest.
De eerste twee jaren waren zeer afwisselend, de vier vakken werden verdeeld over deze jaren en ik mocht starten met mixed media en tekenen. Mijn werk schoot ook alle kanten uit, vanuit het schilderen ging ik over op plat textiel werk en langzaam aan ontwikkelde ik een eigen stijl in ruimtelijk werk. Onderzoeken en experimenteren was het motto, nou dat heb ik dan ook zeker gedaan. Zo heb ik tijdens een les eens een performance gedaan en ik kon me ook helemaal vinden in de les met de kleding. Wellicht heeft dat ertoe geleid dat ik met textiel verder ben gegaan.

wim web 4
Vroeger heb ik in middelharde steensoorten gehakt en maakte ik ruimtelijk werk met papier.
Dat liep uit op tentoonstellingen en deelnemen aan kunstmarkten. Ik stak daar veel tijd in. Maar op den duur vond ik dat er geen groei meer in zat. Ik ben toen gaan zoeken naar een opleiding in deeltijd, geen cursus waar je een techniek aanleert, maar een algemene kunstopleiding.
Die heb ik uiteindelijk gevonden bij de Nieuwe Akademie Utrecht, de NAU, een vijfjarige deeltijdopleiding voor volwassenen, zeg maar tweede-kans-onderwijs. Ik had enkele oud-studenten van de NAU gemaild over de opleiding en kreeg erg enthousiaste verhalen als respons. Ik besloot me in te schrijven. Het was wel spannend, werk laten zien waar kritisch naar werd gekeken. Ik werd toegelaten!

Terugblik op 6 jaar Nieuwe Akademie Utrecht.

gaby 2Zaterdagochtend rijd ik in allervroegte van Nijmegen naar Utrecht. Ik heb veel werk gemaakt voor deze allerlaatste werkbespreking, Alles met klemmen vastgemaakt op de grootste plank die in de auto past.
Vandaag gaan we een keuze maken wat hiervan tijdens de eindexpositie te zien zal zijn. Welke reacties ga ik erop krijgen? Het blijft elke keer spannend, maar ik constateer dat het dit keer een heel ander gevoel is.
Tijdens deze laatste rit overdenk ik de zes jaar waarin ik het programma van de NAU heb gevolgd. Lessen mixed media, schilderen, tekenen en ruimtelijk in de eerste 2 jaar daarna steeds meer mijn eigen werk gaan onderzoeken. De eerste 4 jaar van de NAU reed ik gezamenlijk met een medestudent, we propten de auto tot de nok vol met kratten materialen en werken. Onderweg hadden we veel gesprekken en wisselden elkaars inzichten uit.

Deskundige docenten vormen al jaren de vast kern van de NAU. Ik heb ze als persoonlijk en betrokken ervaren, bij de opleiding, bij mijn proces.
De feedback van docenten viel me wel eens rauw op mijn dak.

Nieuwe Akademie Utrecht 2011 - 2016

roland1Dat ik een keer wilde gaan schilderen was al vroeg duidelijk voor mij. Rond mijn 17e levensjaar schat ik zo in, zag ik een documentaire over een Duits-Russische schilder die een verpletterende indruk op mij maakte. Walter Spies was zijn naam; ik heb hem later nog eens opgezocht maar begreep toen niet meer zo goed waarom hij zo'n indruk maakte. Ik was toen al druk met muziek bezig en tijdens en na mijn conservatoriumstudie had ik geen tijd voor andere kunst. Dacht ik. Net zoals beeldende kunst kan muziek je helemaal in beslag nemen. De drang werd later echter steeds groter; ik besloot te beginnen met tekenlessen en daarna nog een cursus en een workshop. Maar dat was het allemaal niet. Ik zocht naar meer vrijheid en verdieping.

Nieuwe Akademie Utrecht (NAU) 2009 -2014

Huub GilissenErgens rond mijn twaalfde verloor ik mijn interesse in tekenen. Mijn kinderlijke droom om als kunstenaar hele mooie spannende werken te maken werd verdrongen door allerlei zaken die een puber van twaalf belangrijker vindt dan kunst. Pas op mijn veertigste werd het vuurtje weer aangewakkerd.
Diverse cursusjaren bij Artibus in Utrecht, de Werkschuit in Zeist en vele jaren vrije ateliers bij diverse kunstenaars volgden. Dit bracht mij echter niet de voldoening en verdieping die ik zocht. Ik ontwikkelde me niet zoals mij dit voor ogen stond.
Op 28 augustus 2009 ontdekte ik echter bij toeval in het NRC een advertentie van de Nieuwe Akademie Utrecht. De ontwikkeling tot autonoom kunstenaar en van eigen beeldtaal staat bij de NAU centraal en dit was nou precies wat ik zocht. Op 5 september was er een open dag en kon je eigen werk meenemen voor een toelatingsgesprek. De advertentie sprak me aan. Ik wilde meer serieus met kunst bezig zijn en dit leek me dus wel de kans om naast mijn fulltime baan aan mijn passie te werken. Het leek me een goede basis voor mijn „volgende carrière” (ik werd die maand 56). Het was best spannend om voor het eerst op die manier mijn werk te laten zien. Ik ging eigenlijk zonder verwachting naar de open dag en had het idee dat ik binnen een uurtje wel wist waar ik aan toe was.

dorine trapNatuurlijk, het gevoel van euforie! Afstuderen aan de NAU in Loods 6, Knsm-Laan 143 Amsterdam, 29 juni 2019. Daar staan we dan, onderaan de trap en worden één voor één toegesproken door onze scriptiebegeleider. Je klimt de trap op en kijkt over alle toeschouwers heen en luistert in een waas naar het verhaal. En het klopt allemaal wat er gezegd wordt: hard gewerkt, verschillende stappen gezet, doodgelopen, ontspoord, teruggezet op de rails. Een richting in geduwd, gestuurd, ertoe verleid, zachtjes uitgenodigd, voorzichtig aangespoord, wellicht gesuggereerd. De laatste 2 jaar van de opleiding hebben we stappen gezet, zelf leren bepalen wat goed is, onder woorden leren brengen wat we maken en waarom. Beeldelementen eerst leren ontdekken en beschrijven en daarna bewust toegepast. Een statement beschreven met daarin ons werkproces geformuleerd. Want als je ergens hangt, staat, leunt of beweegt, moet je toeschouwers een verhaal over je werk kunnen vertellen. En dat merk je, gelijk op deze afstudeerdag zelf. Waar toeschouwers je werk zien en er meer over willen horen. Er vragen over stellen. Je zou het echt niet leuk vinden als iemand zich af zou vragen of hij dit niet al eens eerder heeft gezien? We blijken met zijn allen heel goed voorbereid!
290c8ff2 5ec2 42ca a0a2 de242ce3bb18 28310c537 9f73 40ea 93d8 045e860d824cIMG 8230web

Voor deze expositie hebben we keuzen moeten maken. Tijdens de laatste werkbespreking op 18 mei zijn in vliegende vaart zo’n 5-tal werken per persoon gekozen voor de eindexpo. Maar tijdens de inrichting van deze expo zelf blijk je nog verder te moeten schiften. Je werk vraagt ruimte om zich heen om goed uit te kunnen komen. En het werk heeft invloed op andere werken eromheen. Het geheel moet bij elkaar passen. Het gaat om toespitsen. Uit welke werken kan de toeschouwer nu jouw stijl halen? Deze vraag helpt om de juiste werken over te houden.
De organisatie loopt als een machine. Op 18 mei ontvingen we informatie van Guda over het regelen van de eindexpo. Er is een draaiboek. En een lijst om de persberichten te posten. Natuurlijk worden er ateliers uitgenodigd, posters opgehangen en familie en vrienden uitgenodigd.
IMG 8232webjaapweb jans am

Er worden ook taken verdeeld. Reeds gedrukte uitnodigingen verspreid. Via WhatsApp gaan we de overige zaken regelen. Er blijken meer dingen bij te horen zoals bar, drankjes en hapjes, schoonmaakspullen, wel of geen hand-out, Carla houdt bij wie er wat heeft toegezegd te verzorgen en wat er nog open staat. Dat geeft houvast.
De week erop al ontvangt Guda graag foto’s voor de pers. Genoeg pixels erin, geschoten met een ordentelijke camera en dan zo opsturen dat Guda’s mailbox niet volloopt. Iet giet oan! Ook maken van visitekaartjes, prints en een showcase zijn geen overbodige luxe. Handig is een website te maken of weer eens tot finesses bij te werken. En gaan we nu allemaal wel of niet onze scriptie laten zien? We zijn er toch nog even flink mee bezig.
f91bbbfa af82 4516 9709 8a68eca0e0d9IMG 8225 2

Klaar met dat allemaal wil ik graag weer schilderen, dus aan het werk. Maar ’t is heel raar. Mijn drive lijkt weg! Ik hoef voor niemand meer iets te maken. En als ik dan weer begin zoek ik ondersteunende feedback van…..wie?? Ik moet het nu echt zelf gaan doen…...

De laatste week voor de expo bestaat uit lijstjes maken, boodschappen doen, quiches bakken, latjes, zaagje, haakjes en draad kopen, werk verzamelen, nieuw werk afmaken en met spray beschermen, Instagram aanpassen, website nogmaals bijwerken, de dagen vliegen om. In de huiskamer een stapel met wat allemaal mee moet.
Is er genoeg ingeslagen? Moeten er geen statafels komen? Is de borrel voor, tijdens of na de diploma-uitreiking? Onzinnige vragen. De zenuwen slaan gewoon toe.
Maar het is het allemaal waard. Je wordt heel goed begeleid. Ik wens dit afstuderen iedereen toe. Het blijkt een feest!

Dorine Kilian, 1 juli 2019

Mijn Nieuwe Akademie: Frances van Gool

Al mijn hele leven ben ik bezig dingen te 'maken'. Als kind was ik al een enorme knutselaar. Later volgde ik verschillende cursussen. Ook kreeg ik les in het atelier van een schilder en was lid van een modelclub. Tot ik voor mijn gevoel niet verder kwam; het proces stokte. Maar de kunstacademie volgen durfde ik nog niet, vlak na mijn eindexamen. En later zag ik het niet zitten om werk én gezinsleven helemaal op zijn kop te zetten voor een meerjarige kunstopleiding in deeltijd. Maar het gevoel dat ik meer uit mezelf wilde halen dan met al die los-vaste cursussen mogelijk was bleef aan me knagen.

Na mijn veertigste wist ik het zeker: als ik écht iets wilde met de wens om dingen te blijven 'maken', dan moest ik maar eens stappen ondernemen. Dus toen een vriendin mij vertelde over het bestaan van de Nieuwe Akademie – die zijzelf ook had gedaan – sprong ik een gat in de lucht. Ongeveer één zaterdag per maand inplannen voor onderwijs en thuis verder werken, dat was het helemaal! Maar wat me bovenal aansprak: die verdieping vinden, die sturing krijgen die ik zo hard nodig had. Dát wilde ik.

Zo begon ik dus in het najaar van 2008 op de Nieuwe Akademie Utrecht. Als 'spijtoptant', zoals ik met een grijns uitlegde aan belangstellenden.

Van poep en pies tot vanzelfsprekende vragen:

terugblik op vijf jaar Nieuwe Akademie Utrecht

Poep, bloed, duizelig makende video's met geschreeuw en gore toestanden. Mijn God, waar ben ik in terechtgekomen?

De tentoonstelling van de geruchtmakende kunstenaar Paul McCarthy in het SMAK in Gent was mijn eerste excursie met de Nieuwe Akademie Utrecht. Wat een vuurdoop! Een wereld van verschil met wat ik daarvoor allemaal had gezien. Ik vond Chagall mooi en COBRA leuk, had een voorkeur voor kleur en expressie. Ik volgde cursussen, schilderde abstracte werken op doek. Abstract werken doe ik nog steeds, maar verder is er veel veranderd... Van de zes docenten van de NAU heb ik ontzettend veel geleerd, en veel waardevols meegekregen. In mijn bagage zitten aanmoedigingen (“Heb er maar gewoon vertrouwen in”), geweldige adviezen (“Elke lijn moet je apart tekenen. En doe het met liefde”), typeringen die me raakten (“Je bent heel eigenzinnig”) en veel inspiratie uit de lessen.

Christien Loen over het afstudeerjaar aan de NAU.
Aan het eind van het vierde jaar ben je blij dat je door bent naar het vijfde jaar. In januari volgt de beoordeling of je mee kunt doen met de eindexpositie en eigenlijk ook of je “geslaagd” bent. Ik vond het tot het laatste moment spannend en was intens blij dat ik door kon gaan.

Dan komt de voorbereiding van de eindexpositie en ondertussen werk je hard door, want de werkbesprekingen gaan door. Bij mijzelf en mijn klasgenoten zag ik alles op z’n plek vallen. Iedereen kwam in de lift. Was ik tot nu toe vaak bezig met experimenten, ging ik niet voor “af” werk, maar probeerde vooral de bedoeling helder te maken. Nu ineens deed elke keuze er toe, van plakband tot spijker, van streep tot stip. Want straks bij de expo kijken er mensen naar je werk. Deze mensen komen zonder voorkennis binnen, dus je werk moet voor zich spreken.

SaskiaKoster 201806303929SaskiaKoster 201806303876Ondertussen ga je als examengroep de expo vormgeven. Ineens moet je samen keuzes maken over de vormgeving van de uitnodiging, de opening, persberichten, enz. Gelukkig zijn wij volwassen mensen met ervaringen en talenten. Mensen met vormgeeftalent, met schrijftalent, met organiseertalent, cateringtalent. Een goede taakverdeling en met volle kracht er tegen aan.

Tijd om jezelf als kunstenaar de wereld in te zetten. Hoe presenteer je jezelf als kunstenaar? Hoe kan de kunstwereld je vinden? Het fotograferen van je werk, het bouwen van een website, het schrijven van je statement. Elke werkbespreking wordt dit statement bijgeschaafd, helderder gemaakt, steeds meer tot de kern komend. Het schrijven van je statement helpt om onder woorden te brengen wat je probeert over te brengen. Het helpt ook om duidelijkere keuzes te maken in je werk.

SaskiaKoster 201806303987SaskiaKoster 201806303885

En dan is het zover, de eindexpo! Een prachtige ruimte in Loods 6 in Amsterdam in een inspirerende omgeving. Met koffers en paardentrailers je werk daarheen brengen. Jos en Frans hebben een indeling van de exporuimte gemaakt en je begint met het inrichten van de jou toegewezen ruimte. Tot het laatste moment nog keuzes maken over hoe en wat je laat zien. Zestien mensen in één ruimte met zeer divers werk, alles moet op elkaar afgestemd worden. En dat is gelukt in een dag.
En toen ik op de ochtend van de opening in mijn eentje in de ruimte rondliep was ik onder de indruk van de kloppende samenhang. Alweer een moment waarin ieders werk boven zichzelf uitsteeg. Alles kwam tot zijn recht.
SaskiaKoster 201806304069SaskiaKoster 201806303970Dan komen de gasten, familie, vrienden, de getuigschriftuitreiking met een persoonlijk verhaal. Ik heb ervan genoten. Vijf jaar hard werken en focus en nu genieten en vieren. Mijn tip is om deze week vrij te plannen van je dagelijkse werkzaamheden en met volle teugen te genieten met je groepsgenoten en de mensen die je dierbaar zijn.
SaskiaKoster 201806304055SaskiaKoster 201806304082

In de week die volgt wordt ineens duidelijk wat je geleerd hebt. Door het schrijven van je statement kun je over je werk praten. Maak je mensen geïnteresseerd en enthousiast over je werk en over het werk van je groepsgenoten. Elke dag probeer je mensen uit de kunstwereld, galeries te prikkelen om je werk te komen bekijken, mensen aanspreken, aandacht van mensen vasthouden. Niet iedereen zal je werk waarderen en begrijpen. En je bent blij met oprecht enthousiasme over je werk. Je bent blij als mensen je werk begrijpen. Je bent blij dat er mensen geraakt worden door je werk. Dit is de week waarin je contacten opbouwt met de kunstwereld. Er wordt zelfs wat verkocht en je gunt het elkaar.
SaskiaKoster 201806304001SaskiaKoster 201806304040

Ik heb mij erg blij gevoeld, tevreden over mijn inzet van de afgelopen vijf jaar. Ik had bij de start van de opleiding niet bedacht wat ik nu maak, hoe ik nu denk, wie ik nu ben. Want de opleiding is niet alleen een beeldend proces maar ook een persoonlijk proces. Tot de kern komen van wie je bent.
Het proces van het organiseren van de eindexpositie en de eindexpo zelf is niet alleen een afronding, het is een leren op zich. Een waardevolle ervaring voor de volgende stap: je bent beginnend kunstenaar. Ieder zal daar zijn eigen invulling aangeven. We gaan elkaar nodig hebben om bezig te blijven, om scherp te blijven. Want als je geen werkbesprekingen meer hebt moet de motivatie vanuit je binnenste komen met een beetje hulp van je groepsgenoten. De noodzaak om kunst te maken zit van binnen, maar je moet wel ruimte maken om je erop te focussen.
Jos, Frans Anne Marie, Guda en Jans, ik heb nu gezien hoeveel werk jullie elk jaar verzetten. Heel erg bedankt voor jullie onuitputtelijke inzet en toewijding.

Foto's Saskia Koster

SaskiaKoster 201806304345SaskiaKoster 201806304287SaskiaKoster 201806304113SaskiaKoster 201806304366 groep