Christine Award 2024

Voor de 15e keer organiseerden wij de Christine Award. Een prijsvraag onder de studenten van de NAU om de disciplines die minder aan bod komen in de lessen meer aandacht te kunnen geven. Dit jaar was de opdracht het een 1 minuten filmpje met als uitgangspunt de volgende tekst.

er zijn zinnen die je nooit zegt
hoeken van de kamer waar je nooit komt

Deze twee dichtregels van Ilse Starkenburg (1963-2019) benoemen dat wat er altijd al was, maar nooit gezien of uitgesproken wordt. De Christine Award 2024 gaat daarmee ook over wat voor onderwerp je voor een kunstwerk kiest: een zin of een gedachte die vaak bij je opkomt maar die je nooit hardop uitspreekt, of…. een onderwerp dat er altijd al was, onder je neus, maar dat zo alledaags en onaanzienlijk is dat je het niet meer waarneemt.

Christine Award 2024 gemaakt door docent Maaike Kramer

Juryleden:

Bernardo Zanotta, filmmaker en artistiek leider Filmhuis Cavia, Amsterdam

Lies Neve, beeldend kunstenaar/filmmaker

De Jury had eerder al de link naar google drive gekregen en alle filmpjes van tevoren al een keer bekeken. We hebben alle filmpjes nog een keer bekeken. Het viel op dat het merendeel van de inzenders echt hun best hadden gedaan om wat met de dichtregels van Ilse Starkenburg te doen. Ook de voorbeelden van filmpjes met tekst, en/of “hoeken van de kamer” waren – soms heel letterlijk – aanleiding voor filmpjes. Veel filmpjes hadden een avontuurlijk, soms formeel uitgangspunt, maar het werd al kijkend ook duidelijk dat het niet altijd lukte om daar nog een verrassende draai aan te geven. Andere filmpjes waren erg goed uitgevoerd, maar misten juist een spannend uitgangspunt of concept. De jury wil het filmpje ‘Eens’ van Sofieke Sparla speciaal noemen omdat de animaties zo mooi zijn.

Na rijp beraad kwam de jury tot twee speciale vermeldingen en een winnaar.

3e prijs: Het filmpje is één statisch shot van een bizarre, zelf geknutselde ruimte: een kruipruimte, of iets onder in een kast?. Het gebrek aan filmisch raffinement wordt ruimschoots goedgemaakt door het roterende licht en het perfect bij het filmpje passende geluid, dat even weird is als het beeld. ‘Safe space’ van Floris Roijackers.

2e prijs. De jury ziet bij haar bijna als enige van de inzenders een poëtische opeenvolging/montage van beelden, die in de minuut dat het filmpje duurt toch een ritme lijkt te krijgen. De aangrijpende tekst verandert hoe je naar de andere – op zichzelf afstandelijke – beelden in het filmpje gaat kijken. Net geen eerste prijs. Renate van der Jagt.

1e prijs. Het filmpje heeft én een origineel uitganspunt, én is goed uitgewerkt. Gaandeweg wordt duidelijk dat de ondertitels een eigen leven leiden, en dat de twee deelnemers aan het telefoongesprek iets anders zeggen dan ze denken. De camera maakt een verrassende reis langs de kabels en leidingen waar langs de communicatie verloopt. Het filmpje is een volstrekt originele en grappige manier om miscommunicatie en een misschien wel kwakkelende vriendschap te verbeelden. Winnaar van de Christine Award: Sander Boks. Ambigusprek.

De studenten en docenten mochten ook stemmen. Het filmpje ‘EENS’ van Sofieke Sparla won de publieksprijs.

Christine Award 2024 Meer lezen »

Gretha Hengst

2015

2015 Meer lezen »

Lea Adriaans

2016

2016 Meer lezen »

Excursie Kunstbiënnale Venetië 2015

Kunstbiënnale Venetië 2015
Persoonlijke impressie van de NAU-excursie van 30 augustus tot 4 september 2015.

Na een fietstocht van ongeveer 3 weken kwam ik op zondag 30 augustus aan in Venetië om met mede-studenten en docenten van de Nieuwe Akademie Utrecht de kunst-biënnale te bezoeken. Venetië naderend zag ik mooie en ook trieste staaltjes van verkrottend cultureel erfgoed: de villa’s van rijke Venetianen uit de bloeitijd van de Venetiaanse republiek; nu onbewoond en dichtgespijkerd, vergane glorie zonder bestaansrecht lijkt het. Venetië is een bijzondere stad waar de logistiek nog voor een groot deel pre-industrieel is. Zonder toerisme zou, denk ik, de stad ten dode opgeschreven zijn. En die pre-industriële ambiance biedt ook een prima decor voor kunst. Wellicht is het vertonen van kunst het laatste bestaansrecht van de vele palazzo’s die Venetië telt en misschien wel de reden dat die palazzo’s het lot van die verkrottende villa’s op de Po-vlakte niet hoeven te delen.
Enfin, met mijn fiets kwam ik Venetië sowieso niet in; die liet ik achter in een parkeergarage bij het station. Met de boot en daarna lopend zeulde ik mijn bagage naar ons onderkomen, de Foresteria Valdese. Aan het eind van de middag arriveerden de andere deelnemers aan de excursie. Fijn, want na drie weken alleen op de fiets was ik wel weer aan wat gezelschap toe. Hoewel heel wat deelnemers elkaar maar nauwelijks kenden vond iedereen makkelijk aansluiting. De kamers in het voormalige klooster werden verdeeld (of de deelnemers werden over de kamers verdeeld) en bij het eten in restaurantjes en op terrasjes kwamen we in de stemming voor wat een interessante week zou worden. Naast ‘nieuwkomers’ zoals ik waren er ook genoeg studenten die aan de vorige excursie(s) naar Venetië hadden deelgenomen, dus al een beetje de weg wisten en de ‘debutanten’ enthousiasmeerden.



Na een zwoele zweterige nacht, een eenvoudig ontbijt en inkopen bij de lokale middenstand voor de lunch bezochten we maandag drie exposities. Eigenlijk was dit een soort ‘voorprogramma’ want de biënnale-lokaties waren ‘s maandags gesloten. In stoet liepen we door de smalle Venetiaanse steegjes naar ons eerste museum Palazzo Fortuny voor de tentoonstelling Proportio, over maat-verhoudingen in de kunst. Niet vreemd dat bij zo’n thema ook de architectuur ruimschoots aan bod komt, naast de verhoudingen van het menselijk lichaam en de kosmos. Mooi was dat in deze tentoonstelling zowel oude als nieuwe kunst het thema inhoud gaven.
Vervolgens begaven we ons naar het Palazzo Grassi waar een tentoonstelling gewijd was aan Martial Raysse, een Frans beeldend kunstenaar, met werk uit de periode 1958 – 2015. Het werk werd niet-chronologisch gepresenteerd waarbij de tentoonstellingsmakers claimen dat zijn nieuwste werk een nieuwe kijk biedt op zijn oudere werk: schilderijen, assemblages, tekeningen en sculpturen. Ons viel op dat zijn vroegere werk, zeker qua materiaalgebruik, experimenteler is dan zijn nieuwere werk, en dat Raysse zich in zijn latere werk meer en meer tot het ‘klassieke’ schilderen beperkt.
De laatste tentoonstelling deze dag was ‘Slip of the Tongue’ in het Punta della Dogana, een oud havengebouw omgebouwd tot museum. Mooi opgestelde werken in mooie ruimtes. De tentoonstelling was samengesteld door Danh Vo die ook de deelnemende kunstenaars uitnodigde. Het werd ons bezoekers echter niet eenvoudig gemaakt om te zien welk werk van welke kunstenaar was, en hoe de werken zich tot elkaar verhielden.
We sloten de dag af met een nabespreking in de Foresteria. Over waardoor we getroffen waren, wat we goed en minder goed vonden en waarom dan. Het was dan wel handig als je overdag wat aantekeningen had gemaakt en namen onthouden had. Ik heb de neiging wat lui te zijn in die dingen.

Dinsdag en woensdag waren gereserveerd voor bezoek aan de beide centrale locaties van de biënnale: het Arsenale en Giardini. Dinsdag was voor het Arsenale, een heel lang gebouw dat vroeger werd gebruikt als touwslagerij.
Dit gebouw was gewijd aan het thema van de biënnale dit jaar: ‘All the World’s Futures’. Het is onmogelijk een volledige opsomming te geven van het overweldigende aanbod aan werken onder dit thema. Wat me opviel: veel installatie-kunst, veel geëngageerde kunst en veel video’s; maar ook tekenwerk zoals de uit het Russische straatleven gegrepen taferelen van Olga Chernysheva en de oorlogstrauma’s van Abu Bakarr Mansaray, een vluchteling uit Sierra leone die nu in Harlingen werkt.
Het steeds een stukje samen oplopen met telkens weer iemand anders van onze groep gaf daarbij veel gelegenheid om samen te praten over wat we zien en daarover uit te wisselen. En het is echt waar: samen zie je meer.
Daarnaast waren er op het Arsenale-terrein ook een aantal landen-paviljoens. Deze landen-paviljoens houden zich niet strikt aan het thema en zijn zeer wisselend van opzet en kwaliteit van het gepresenteerde. Zelf was ik nogal onder de indruk van de paviljoens van Argentinië met polyester sculpturen van Juan Carlos Distéfano en Zuid-Afrika met politiek geladen kunst van diverse kunstenaars.

In de nabespreking ’s avonds gaven mensen aan waar ze door getroffen waren en welke tendensen ze opgemerkt hadden. Een vraag die bijvoorbeeld op kwam was de vraag waar bij video’s nu het onderscheid gemaakt kan worden tussen ‘documentaire’ en ‘beeldende kunst’. Voor mezelf kom ik tot de conclusie dat dat iets te maken heeft met de mate van verbeelding die de maker in zijn/haar werk stopt voorbij de registratie van feiten.Woensdag gingen we naar het Giardini park. Het grote centrale paviljoen is gewijd aan het thema. In vergelijking met de werken in het Arsenale hing hier naar mijn indruk wat intiemer werk. Dat volgt ook uit de aard van het gebouw dat als tentoonstellingsgebouw ontworpen is met intiemere ruimtes. Mooi vond ik het werk van Wangechi Mutu, een Kenyaanse die in New York werkt: een schilderij, een sculptuur en een video die elkaar ook inhoudelijk versterkten. Ook hier teveel om alles wat indruk maakte apart te noemen.In Giardini staan ook de door een aantal landen gebouwde landenpaviljoens, zoals het Rietveld-paviljoen van Nederland waar dit jaar herman de vries (zonder hoofdletters) zijn ecologische kunst toont. Ook in Giardini waren de landen-paviljoens van zeer wisselende kwaliteit. Tijdens de picknick ’s avonds (een traditioneel onderdeel van de NAU-excursie naar Venetië) bleek dat veel mensen onder de indruk waren van het Japanse paviljoen met de installatie ‘The Key in the Hand’ van de in Berlijn werkende Chiharu Shiota. (Deze haalde ook al veel Nederlandse kranten.)

De meeste stemmen (ja, we moesten stemmen op onze favoriete kunstenaar van de dag) waren – verrassend vond ik – voor het Australische paviljoen met de installatie ‘Wrong Way Time’ van Fiona Hall, een soort rariteitenkabinet als verbeelding van de spanning tussen mondiale politiek, het financiële systeem en het milieu.
Donderdag had een ‘vrij’ programma, gelegenheid om op eigen gelegenheid of in kleine groepjes de landen-paviljoens en galeries te bezoeken die geen plek hadden op de centrale biënnale-lokaties. Zo’n 30 landen-paviljoens en 44 ‘collateral events’: die ga je dus echt nooit allemaal zien. Ik liep mee met het groepje van NAU-docenten, o.a. omdat Annemarie beloofd had met enkele mensen ook de Scuola Grande di San Rocco te bezoeken met werken van de renaissance-schilder Tintoretto. We bezochten zowel landen-paviljoens als een aantal collateral events. Van de landenpaviljoens is vooral dat van Luxemburg me bijgebleven als een mooie totaal-ervaring met als onderwerp de spanning tussen ons rijke op gemak gerichte leven en de grote kwesties van onze tijd.

Verder was ik onder de indruk van de tentoonstelling ‘Land Sea’ van Sean Scully. Ik had de neiging hem met Rothko te vergelijken en hou dan meer van Scully, al vond Annemarie dat ik me dan toch nog maar eens meer in Rothko moet verdiepen.
Menigeen was zwaar onder de indruk van de extreem-breedbeeld video ‘Inverso Mundus. AES+F’. Een zeer esthetische video van ca 40 minuten, maar als ik eerlijk ben vond ik het een beetje edelkitsch: te mooi maar knap gemaakt.

En we liepen binnen bij een tentoonstelling van Peter Doig, een favoriet van onze docenten was mijn indruk. (De eerste keer van mijn leven dat ik als 65+er gratis ergens naar binnen mocht, al was het 3 dagen voor mijn 65e verjaardag.) Met als afsluiting Tintoretto in de Scuola was dit weer een dag overvol met kunst en gesprekken daarover.

Vrijdag was de dag van inpakken en vertrek. De meesten, en ook ik hadden nog wel een paar uur om nog wat te doen. Hoewel ik me voorgenomen had om geen kunst meer te bekijken – ik had mijn portie deze week wel gehad, vond ik – liep ik toch nog twee landen-paviljoens binnen. En ja, ik vond het paviljoen van Zimbabwe toch weer de moeite waard: jonge vitale kunst.
Al met al was het een rijke volle week. Het bezoek aan zo’n evenement met een grote groep min of meer gelijkgestemden geeft beslist meerwaarde aan de kunstervaring. En ik voel me nu toch intenser verbonden met mijn mede-studenten dan hier voor. Lof, kortom, voor de akademie dat de docenten de gelegenheid creëren voor dit soort ervaringen.

Tom Godefrooij

Excursie Kunstbiënnale Venetië 2015 Meer lezen »

Excursie Gent Antwerpen

Excursie 12 maart 2016,

En dan is daar alweer de tweede en tevens laatste excursie van dit studiejaar. Het is een koude ochtend maar de zo’n schijnt, het beloofd een mooie dag te worden. Dus in de auto op naar Oosterhout zuid.
Daar aangekomen is er nog tijd voor thee en iedereen druppelt langzaam naar binnen. Precies om 10 uur is daar de bus met een bekend gezicht, Kees-Jan is weer onze chauffeur.
We vertrekken naar Gent, naar het SMAK. Daar krijgen we een rondleiding van een uur.

Ook hier weer een bekend gezicht, onze gids heeft ons vorige keer ook tekst en uitleg gegeven.
We worden door 2 tentoonstellingen geleid en beginnen bij de Duitse kunstenaar Michael Buthe. Een flamboyante kunstenaar met een veelzijdig oeuvre. Hij heeft geleefd van 1944 tot 1994 en overleed op jonge leeftijd aan aids.
Hij maakt werk op papier en met textiel is hij ook overtuigend. In de jaren 70 gaat hij reizen naar het Midden Oosten en Marokko, in het werk dat dan volgt kijkt hij kritisch naar het verdwijnen van spiritualiteit en mythe inde westerse maatschappij.
Hij brengt alle culturen van de wereld samen in een werk en overdekt dat met stippen zodat het een geheel wordt.
Buthe wil dat zijn kunstwerken net zoals het leven in permanente verandering is.


De rondleiding gaat snel en ik ben naderhand terug gelopen om het beter te bekijken. Zijn inspiratiekast is geen kunstwerk maar wel een geweldig idee. Hij maakt prachtige boeken waar hij collages in maakt maar ook schildert en tekent. Hij had een kort leven waarin hij veel gefeest heeft maar vooral heel gedreven en hard gewerkt heeft.

De tweede tentoonstelling is van Rinus van de Velde, een 33 jarige Belgische kunstenaar. Hij maakt tekeningen op groot formaat met houtskool of Siberisch krijt, het wit wordt uitgespaard. Er worden grote decors in zijn studio gebouwd, waarna gefotografeerd en tot slot nagetekend, hij tekent niets uit zijn hoofd.
De verhalen die hij tekent zijn meestal fictief en doen denken aan een stripverhaal. In deze tentoonstelling zijn de tekeningen gebaseerd op het boek Donogoo Tonka een niet bestaande stad in een oerwoud die men alsnog gaat bouwen. Op de tentoonstelling staan sommige van de attributen die voor de tekening op ware grote zijn gebouwd.

Na dit alles nog even tijd voor onszelf en dan is daar de bus alweer en vertrekken we naar Antwerpen.
Tijdens de reis krijgen we extra vitaminen in de vorm van een mandarijn.

In Antwerpen gaan we naar het MUHKA, hier is op de begane grond de tentoonstelling waarvan Luc Tuymans de curator is. Hij heeft een tentoonstelling gemaakt met abstract werk van hedendaagse kunstenaars.
Er is ook een ruimte waar het video en filmwerk van Alexandre Estrela bekeken kan worden.

Een etage hoger is een totaal andere wereld, het lijkt op het eerste gezicht een speeltuin met reuze pluche vormen en een tweepersoons schommel waar je ook nog op mag zitten. Als je dorst hebt is er een glijbaan waar sterke drank van af drupt, er wordt aan je gevraagd of je het wilt proeven.
We staan bij de tentoonstelling “Holy Hauruck” van Kati Heck. De schilderijen van Kati Heck zijn een beetje bizar maar zeker intrigerend.
In de volgende zaal is werk van Vaast Colson, hij heeft een gedeelte van zijn atelier meegebracht en is zelf aanwezig zodat je met hem in gesprek kunt gaan. Vaak nodigt Vaast Colson ook collega-kunstenaars uit die deelnemen aan gezamenlijk bedachte acties of collectieve kunstwerken produceren. Zijn project Still some cream on the screen volgt gedeeltelijk die werkwijze. Samen met onder anderen kunstenaars Lieven Segers, Nel Aerts en spitsbroeder Dennis Tyfus brengt Colson een mix van diverse kunstvormen.

Om kwart voor 6 is Kees-Jan er weer en de terugreis kan beginnen. Er wordt goed voor ons gezorgd met koffie, thee en een krentenbol. Het was een geweldige dag met heel diverse tentoonstellingen.

Heel veel dank aan, Anne Marie, Guda, Jos en Frans.
Vol inspiratie rij ik het laatste stuk naar huis.

Helma Hille

Excursie Gent Antwerpen Meer lezen »

Scroll naar boven