Terugblik op 6 jaar Nieuwe Akademie Utrecht.

gaby 2Zaterdagochtend rijd ik in allervroegte van Nijmegen naar Utrecht. Ik heb veel werk gemaakt voor deze allerlaatste werkbespreking, Alles met klemmen vastgemaakt op de grootste plank die in de auto past.
Vandaag gaan we een keuze maken wat hiervan tijdens de eindexpositie te zien zal zijn. Welke reacties ga ik erop krijgen? Het blijft elke keer spannend, maar ik constateer dat het dit keer een heel ander gevoel is.
Tijdens deze laatste rit overdenk ik de zes jaar waarin ik het programma van de NAU heb gevolgd. Lessen mixed media, schilderen, tekenen en ruimtelijk in de eerste 2 jaar daarna steeds meer mijn eigen werk gaan onderzoeken. De eerste 4 jaar van de NAU reed ik gezamenlijk met een medestudent, we propten de auto tot de nok vol met kratten materialen en werken. Onderweg hadden we veel gesprekken en wisselden elkaars inzichten uit.

Deskundige docenten vormen al jaren de vast kern van de NAU. Ik heb ze als persoonlijk en betrokken ervaren, bij de opleiding, bij mijn proces.
De feedback van docenten viel me wel eens rauw op mijn dak.
Na een periode intensief werken, is kritiek niet het eerste waar ik op zit te wachten. In een les of na een werkbespreking, valt het kwartje van de feedback niet altijd meteen. Veranderen kost tijd, we zijn nu eenmaal gewend aan eigen gewoonten. Voor mij heeft dit een jaartje extra gekost.gaby 1Het vierde jaar deed ik over. Achteraf kan ik zeggen dat het me heeft geholpen om inzicht te krijgen en te reflecteren op mijn werk en veranderingen aan te gaan.
Als beeldend therapeut werk ik sinds jaar en dag met diverse materialen en technieken in de jeugdhulpverlening, maar denk niet dat daarmee een voorsprong te behalen is. Het gaf mij eerder verwarring, omdat in de opleiding echt een andere visie gevraagd wordt ten aanzien van mijn beeldend werk.Door veel te kijken naar het werk van anderen, samen musea te bezoeken en met excursies mee te gaan, ben ik in deze jaren anders gaan kijken naar mijn eigen werk. Als ik terug kijk naar de excursies die de NAU organiseert, spant de Biënnale van Venetië daarbij de kroon. 5 dagen dompelen we ons onder in een overdaad aan moderne kunst die uit alle hoeken van de wereld komt. Eind augustus ga ik voor de 3e keer mee naar deze sfeervolle oude stad.
werk gaby Mijn TomTom toont de finishvlag op het display , bestemming bereikt. ik parkeer mijn auto op het parkeerterrein bij het gebouw van de Nimeto. Daar is al een bedrijvigheid, het is iedere keer weer een schouwspel om te zien wat er tevoorschijn komt. Fijn om de medestudenten weer te zien.
Bij de start van de dag met een kop koffie, wordt mijn gezwoeg van de afgelopen weken bij de anderen meteen herkend. Ook dat andere gevoel waarmee ik deze keer naar Utrecht reed, wordt bevestigd.‘ Het is verdomme de laatste keer van dit hele circus’.
Heerlijk om af te sluiten, maar gek genoeg ook jammer. Dit is wat ik vroeger al graag wilde, bezig zijn met kunst. Na vele jaren thuis geschilderd te hebben, heb ik in 2011 eindelijk de stap gezet om een professionele opleiding te gaan volgen. Ik ben hier helemaal in op kunnen gaan, veel geleerd en leuke en heb bevlogen mensen leren kennen en nu is het einde in zicht.
Ik hang mijn werk op in het lokaal, zie wat het me gebracht heeft en zie in dezelfde oogopslag wat er nog te doen is.
Misschien is dit helemaal geen finish, maar is het veel meer een vertrekpunt.

Gaby van Dongen

Nieuwe Akademie Utrecht 2011 - 2016

roland1Dat ik een keer wilde gaan schilderen was al vroeg duidelijk voor mij. Rond mijn 17e levensjaar schat ik zo in, zag ik een documentaire over een Duits-Russische schilder die een verpletterende indruk op mij maakte. Walter Spies was zijn naam; ik heb hem later nog eens opgezocht maar begreep toen niet meer zo goed waarom hij zo'n indruk maakte. Ik was toen al druk met muziek bezig en tijdens en na mijn conservatoriumstudie had ik geen tijd voor andere kunst. Dacht ik. Net zoals beeldende kunst kan muziek je helemaal in beslag nemen. De drang werd later echter steeds groter; ik besloot te beginnen met tekenlessen en daarna nog een cursus en een workshop. Maar dat was het allemaal niet. Ik zocht naar meer vrijheid en verdieping.

Nieuwe Akademie Utrecht (NAU) 2009 -2014

Huub GilissenErgens rond mijn twaalfde verloor ik mijn interesse in tekenen. Mijn kinderlijke droom om als kunstenaar hele mooie spannende werken te maken werd verdrongen door allerlei zaken die een puber van twaalf belangrijker vindt dan kunst. Pas op mijn veertigste werd het vuurtje weer aangewakkerd.
Diverse cursusjaren bij Artibus in Utrecht, de Werkschuit in Zeist en vele jaren vrije ateliers bij diverse kunstenaars volgden. Dit bracht mij echter niet de voldoening en verdieping die ik zocht. Ik ontwikkelde me niet zoals mij dit voor ogen stond.
Op 28 augustus 2009 ontdekte ik echter bij toeval in het NRC een advertentie van de Nieuwe Akademie Utrecht. De ontwikkeling tot autonoom kunstenaar en van eigen beeldtaal staat bij de NAU centraal en dit was nou precies wat ik zocht. Op 5 september was er een open dag en kon je eigen werk meenemen voor een toelatingsgesprek. De advertentie sprak me aan. Ik wilde meer serieus met kunst bezig zijn en dit leek me dus wel de kans om naast mijn fulltime baan aan mijn passie te werken. Het leek me een goede basis voor mijn „volgende carrière” (ik werd die maand 56). Het was best spannend om voor het eerst op die manier mijn werk te laten zien. Ik ging eigenlijk zonder verwachting naar de open dag en had het idee dat ik binnen een uurtje wel wist waar ik aan toe was.

Mijn Nieuwe Akademie: Frances van Gool

Al mijn hele leven ben ik bezig dingen te 'maken'. Als kind was ik al een enorme knutselaar. Later volgde ik verschillende cursussen. Ook kreeg ik les in het atelier van een schilder en was lid van een modelclub. Tot ik voor mijn gevoel niet verder kwam; het proces stokte. Maar de kunstacademie volgen durfde ik nog niet, vlak na mijn eindexamen. En later zag ik het niet zitten om werk én gezinsleven helemaal op zijn kop te zetten voor een meerjarige kunstopleiding in deeltijd. Maar het gevoel dat ik meer uit mezelf wilde halen dan met al die los-vaste cursussen mogelijk was bleef aan me knagen.

Na mijn veertigste wist ik het zeker: als ik écht iets wilde met de wens om dingen te blijven 'maken', dan moest ik maar eens stappen ondernemen. Dus toen een vriendin mij vertelde over het bestaan van de Nieuwe Akademie – die zijzelf ook had gedaan – sprong ik een gat in de lucht. Ongeveer één zaterdag per maand inplannen voor onderwijs en thuis verder werken, dat was het helemaal! Maar wat me bovenal aansprak: die verdieping vinden, die sturing krijgen die ik zo hard nodig had. Dát wilde ik.

Zo begon ik dus in het najaar van 2008 op de Nieuwe Akademie Utrecht. Als 'spijtoptant', zoals ik met een grijns uitlegde aan belangstellenden.

Van poep en pies tot vanzelfsprekende vragen:

terugblik op vijf jaar Nieuwe Akademie Utrecht

Poep, bloed, duizelig makende video's met geschreeuw en gore toestanden. Mijn God, waar ben ik in terechtgekomen?

De tentoonstelling van de geruchtmakende kunstenaar Paul McCarthy in het SMAK in Gent was mijn eerste excursie met de Nieuwe Akademie Utrecht. Wat een vuurdoop! Een wereld van verschil met wat ik daarvoor allemaal had gezien. Ik vond Chagall mooi en COBRA leuk, had een voorkeur voor kleur en expressie. Ik volgde cursussen, schilderde abstracte werken op doek. Abstract werken doe ik nog steeds, maar verder is er veel veranderd... Van de zes docenten van de NAU heb ik ontzettend veel geleerd, en veel waardevols meegekregen. In mijn bagage zitten aanmoedigingen (“Heb er maar gewoon vertrouwen in”), geweldige adviezen (“Elke lijn moet je apart tekenen. En doe het met liefde”), typeringen die me raakten (“Je bent heel eigenzinnig”) en veel inspiratie uit de lessen.